Het voelde alsof mijn hart bevroor. Gelukkig was het maar van heel korte duur want daarna bekroop een warm gevoel me. Vanuit mijn tenen tot aan mijn kruin. Tegelijkertijd liet er ook iemand een lading springerige insecten los in mijn buik. Ik voelde hoe mijn wangen nog wat roder kleurde. Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht en relaties moeten groeien, maar deze jongen, deze mooie Italiaanse jongen, deed iets met me wat ik nog nooit eerder had gevoeld. Of hij me de pizzeria mocht laten zien. Natuurlijk! Zijn donkere ogen keken me vragend aan. Toen pas besefte ik dat ik nog niet hardop geantwoord had. "Ja, ja natuurlijk! Graag zelfs!" Ik kreeg de grijns op mijn gezicht niet weggewerkt. Ik kon Sunny zo horen zeggen 'Val niet voor de eerste beste Italiaan die je tegen komt', maar volgens mij was het al te laat. Het maakte me ook niets uit. Ik had het gevoel dat deze vakantie wel eens heel speciaal kon worden. "Oké, dan kom ik je vanavond halen, maar... (zijn 'maar' klonk een beetje Italiaans) dan moet je me wel eerst vertellen waar je verblijft." Feliciano leek een beetje opgelaten. Ik probeerde zo goed mogelijk te beschrijven hoe hij bij mijn vakantiehuis kon komen. We spraken een tijd af en Feliciano vertrok. Hij had het over dat hij zijn moeder moest helpen in de salon. In mijn eentje bleef ik achter op de blokken. Toen ik Feliciano niet meer kon zien toverde ik mijn mobiel tevoorschijn. Bellen in het buitenland is duur, maar dat maakte me even niets uit. Zonder na te denken toetste ik het nummer van Jytte in. Helaas nam ze niet op. Ik trok een pruillipje. Fly zou waarschijnlijk aan het slapen zijn, waardoor Sunny mijn volgende optie werd. De telefoon ging kort over. Vervolgens hoorde ik Sunny's vrij hoge stemgeluid. Op de achtergrond hoorde ik Donald blaffen. "Juliaaaa!" Ik haalde diep adem en begon Sunny alles te vertellen over mijn gevoelens en Feliciano.
Ik had weer eens te lang in de zon gezeten. Ook al had ik me goed ingesmeerd, het was niet genoeg geweest. Mijn benen voelde alsof ze in brand stonden. Thuis had ik een koele douche genomen. Ik had een simpel, kort wit jurkje aangetrokken en mijn blonde krullen hingen nog een beetje nat over mijn schouders. Het was nog wel eventjes tot Feliciano me op zou komen halen, dus besloot ik wat viool te gaan spelen. Ik liep naar de ruime kamer met het balkon, waar mijn trouwe viool al op me stond te wachten. Voorzichtig haalde ik hem uit de tas. Hij was een klein beetje vals gaan staan, maar ik stemde mijn viool al sinds mijn 8ste, dus dat was zo gepiept. Ik begon met wat simpele klassieke nummers, maar mijn hoofd stond er vandaag niet zo naar. Na een tijdje vond ik mezelf vrolijke, zomer-achtige nummers spelen op mijn viool. Ik hield heel erg veel van viool spelen. Het maakte mijn hoofd leeg, net zoals dansen deed. Ik ging zo op in mijn spel dat ik het geluid niet hoorde. Het geluid van een bekende stem die mijn naam riep. Pas op het moment dat ik mijn strijkstok van mijn viool haalde hoorde ik het. "Julia!" Ik zette mijn viool in zijn standaard en liep het balkon op. Ik wist zeker dat het geluid van buiten kwam. Ik keek naar beneden en hapte even naar adem. Het was Feliciano.
Cheeeeeesy~
Ik had weer eens te lang in de zon gezeten. Ook al had ik me goed ingesmeerd, het was niet genoeg geweest. Mijn benen voelde alsof ze in brand stonden. Thuis had ik een koele douche genomen. Ik had een simpel, kort wit jurkje aangetrokken en mijn blonde krullen hingen nog een beetje nat over mijn schouders. Het was nog wel eventjes tot Feliciano me op zou komen halen, dus besloot ik wat viool te gaan spelen. Ik liep naar de ruime kamer met het balkon, waar mijn trouwe viool al op me stond te wachten. Voorzichtig haalde ik hem uit de tas. Hij was een klein beetje vals gaan staan, maar ik stemde mijn viool al sinds mijn 8ste, dus dat was zo gepiept. Ik begon met wat simpele klassieke nummers, maar mijn hoofd stond er vandaag niet zo naar. Na een tijdje vond ik mezelf vrolijke, zomer-achtige nummers spelen op mijn viool. Ik hield heel erg veel van viool spelen. Het maakte mijn hoofd leeg, net zoals dansen deed. Ik ging zo op in mijn spel dat ik het geluid niet hoorde. Het geluid van een bekende stem die mijn naam riep. Pas op het moment dat ik mijn strijkstok van mijn viool haalde hoorde ik het. "Julia!" Ik zette mijn viool in zijn standaard en liep het balkon op. Ik wist zeker dat het geluid van buiten kwam. Ik keek naar beneden en hapte even naar adem. Het was Feliciano.
Cheeeeeesy~
