Lyle

Ik was nu drie dagen in London en had de meeste landmarks wel gehad. De stad was fantastisch, en ik had nog lang niet alles gezien, laat staan gefilmd, maar vandaag had ik behoefde aan groen. Ik slenterde door Hyde Park en maakte af en toe wat sfeerbeelden. De mensen in Edinburgh deden al snel moeilijk als ze iemand met een camera zagen, maar hier in London leek het niet zo'n probleem te zijn. Toch had ik voor de zekerheid een niet al te opvallende handycam meegenomen, die ik dicht bij mijn lichaam hield. Ik filmde hoe een zwerm vogels opvloog voor een paar kinderen die blijkbaar tikkertje speelde, en hoe een dikke man een pauze nam op één van de vele gedoneerde parkbankjes. Zijn wijde T-shirt was doorweekt van het zweet en  zijn sportschoenen zaten onder het stof. Hij had een zweetbandje om zijn hoofd, waar zijn haar sprieterig bovenuit stak. Het was een komisch gezicht. Ik grinnikte in mezelf. Gale had hier ook dubbel om gelegen... Het was een zonnige dag en het park was redelijk druk, maar niet zo druk dat het vervelend werd. Net druk genoeg om perfecte opnames te maken. Ik overwoog net om langzamerhand terug te lopen richting de Bed & Breakfast waar ik sliep toen mijn oog op misschien wel het beste filmmateriaal van de dag viel. Een Aziatisch meisje werd gewelddadig vooruit getrokken door een eigenwijze zwarte labrador. Een kleine Chihuahua trippelde er driftig achteraan. Ik probeerde een grijns te onderdrukken en klapte het schermpje van mijn camera weer open. Ik filmde haar een paar seconden en zoomde toen in op haar gezicht. Ze keek een beetje moeilijk terwijl ze aan de lijn van het grote zwarte mormel sjorde en haar donkere haren waaiden voor haar gezicht. Ik keek tevreden naar mijn camera toen ze de pluk haar achter haar oor veegde en achterom keek, alsof ze hulp verwachtte. Wat een prachtshot, veel beter dan wat ik verwacht had. En net op dat moment keek ze ineens in de camera. Haar ogen verwijdden zich en ze wendde snel haar blik weer af. Snel klapte ik het schermpje in. Het meisje keek schichtig mijn kant op en begon snel de andere kant op te lopen. Ik rende naar haar toe. "Wacht! Dit is niet wat je denkt!" riep ik, en ik wees naar mijn camera. Ze bleef even staan. "Wat is het dan wel?" vroeg ze zonder zich om te draaien. Ik keek naar haar de achterkant van haar schoenen. "Ik ehm... Ik was je aan het filmen." "Hmm... Dat is eigenlijk precies wat ik dacht." zei het meisje en ze wilde weer verderlopen. "Nee wacht!" zei ik snel. "Ik bedoel... Ik filmde niet... jou. Ofnouja. Niet alleen jou. Ik filmde iedereen. Nou, niet iedereen. Sommige mensen, dieren, grappige situaties..." Ik kwam niet goed uit mijn woorden en toen het meisje om keek wist ik dat ik het alleen maar erger maakte. "Het spijt me." zei ik zachtjes. "Ik filmde je eerst omdat je moeite had met je honden en het was... grappig. Aandoenlijk. Maar dat was het niet. Ik vond je gewoon... Fascinerend?" Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Als ik om te beginnen al niet als een creep was overgekomen, dan kwam ik dat nu wel. Het meisje gebaarde met haar hoofd naar de camera. "Wat ben je met die beelden van plan?" Ik keek haar even verrast aan. "Niks! Ehm... Ik bedoel. Ik wilde een filmpje maken over... Een soort documentaire... of een videodagboek... Of iets ertussenin. Over London. Maar niet over de Big Ben of de Tower Bridge... Over de gewone mensen in London en... Ik weet niet. Maar ik verwijder het wel. Kijk." Ik klapte het schermpje dicht en drukte op het prullenbak-knopje. 'Are you sure you want to delete this file?' stond er op het schermpje. "Wacht." zei het meisje zachtjes. "Mag ik het zien?" Opnieuw keek ik haar verbijsterd aan. Dit was totaal niet de reactie die ik verwacht had. "Ehm... Ja hoor." zei ik langzaam, en ik drukte op afspelen. In plaats van alleen het fragment met haar erin speelde de camera per ongeluk alles af, en het meisje keek geboeid naar de opvliegende vogels. Ze moest zachtjes giechelen om de dikke man, en ik voorzag alle video's van commentaar als "Dat knip ik er nog uit." en "Hier komt een voice-over." tot het meisje zelf in beeld kwam. Ik staarde alleen maar zwijgend naar haar dunne benen die zich schrap zetten om het tempo van haar hond te verminderen, en de pluk haar voor haar gezicht. De lange vingers die het haar achter haar oor veegden, en haar geschrokken blik, recht in de camera. "Doe je dit voor school?" vroeg ze alleen maar toen ze alles had gezien. Ik schudde mijn hoofd. "Nee... Ik vind het gewoon leuk." Het meisje knikte. "Het is best cool." zei ze toen. "Dank je!" riep ik blij, en ik wreef met een hand langs de achterkant van mijn nek. "Het is nog maar ruw materiaal en er moet nog van alles mee gebeuren en als het klaar is dan..." Ineens besefte dat ik van plan was geweest het clipje van net -het beste clipje van vandaag-  te verwijderen. "Ehm... Moet ik het nog verwijderen?" vroeg ik toen. Het meisje aarzelde even. "Nee..." zei ze toen. "Als je het maar niet op internet zet ofzo." "Zal ik niet doen!" riep ik meteen! "Dat doe ik bijna nooit! Dankjewel! Echt dankjewel. Dat waren mijn beste shots van vandaag en..." Ik greep haar hand en schudde hem enthousiast heen en weer. "Ik ben trouwens Lyle." "Eh... Hyun Sun." zei het meisje wat verbouwereerd. Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Gezondheid?" Het meisje moest lachen. "Hyun Sun. Dat is mijn naam." zei ze lachend. Ik knikte langzaam. "Oké... Ehm... Is Jun dan je voornaam en Sun je achternaam? Of andersom? Want in Japan is het andersom toch?" Hyun Sun lachte opnieuw. "Hyun Sun is mijn voornaam, maar zeg anders maar Sunny." Ik grinnikte opgelucht. Dat was een stuk makkelijker. "Sunny." herhaalde ik. "Dat is een blije, zonnige naam!"

Hyun Sun

Dag 6

Met een diepe zucht storte ik mezelf op de afwas. Ik miste iedereen nu al. Terwijl ik borden stond schoon te schrobben hoorde ik mijn favoriete liedje op de radio voorbij komen. Ik had de Koreaanse zender er op staan en ze speelde Girls' Generation af. Het was Run Devil Run. Ik bewoog op de muziek mee. Het duurde niet zolang voordat mijn moeder me zingend, met de afwasborstel als microfoon, in de keuken aantrof. Ze begon te lachen. Ze ging aan de eettafel zitten en keek toe hoe ik rustig weer verder ging met afwassen. Na het afwassen zette ik twee kopjes thee en schoof ik bij mijn moeder aan tafel. Ze zag er erg moe uit. Ze had donkere wallen onder haar ogen. Ik had haar vannacht veel horen hoesten. Met een kleine glimlach sloot mijn moeder haar handen om het warme theeglas. "Wat ga je vandaag doen?" vroeg ze, haar stem was een beetje schor. "Ik heb Julia beloofd dat ik op Donald en Lola zal letten, dus ik denk dat ik daar zometeen maar even naartoe ga om ze te voeren en er een ronde mee te lopen." Antwoorde ik en ik nam een slok van mijn thee. Het was nog heel erg warm en ik voelde mijn smaakpapillen verbranden. Ik trok een nors gezicht wat mijn moeder aan het lachen maakte. "Is het nog te heet schat?" Ik grijnsde.
Toen we de thee ophadden had ik de kopjes nog snel afgewassen en was ik naar het huis van Julia gegaan. Ik werd vrolijk begroet door de honden van de familie Stuart. De afgelopen drie dagen hadden ze een beetje moeten wennen aan het feit dat hun baasjes weg waren en dat ze het met mij moesten doen, maar volgensmij hadden ze het vanaf vandaag geaccepteerd. Ik liep naar de etensbak en vulde die bij. Ook zette ik er nog een grote bak vers water naast. Ik liep naar de achterberging. Daar stond een grote eikenhouten kast gevuld met allemaal spullen voor de honden. De kleine Lola trippelde vrolijk om mijn benen heen. Ik pakte de riempjes uit de kast en deed ze bij de honden om. Vervolgens nam ik ze mee naar buiten. Het was heerlijk weer vandaag. We liepen een grote ronde door het Hyde Park. Na ongeveer drie kwartier liet ik me ergens op een bankje vallen. Lola ging naast mijn voeten liggen en Donald ging netjes op de grond zitten. Ik deed mijn schoenen even uit. Het was toch niet zo slim geweest om op mijn hakken zo ver te gaan lopen. Ik sloot mijn ogen en genoot van de rust in het park. Die rust was niet voor lang. Na een tijdje werd deze namelijk verstoord door de ringtone van mijn mobieltje. Zonder te kijken wie het was nam ik op. "Met Hyun Sun~" "Sunny!" Hoorde ik enthousiast aan de andere kant van de lijn. "Julia?" "Sunny! Ik heb net zo'n mooie jongen gezien!" Nogal druk en overenthousiast begon Julia te vertellen over haar ijsjes-avontuur. Ik deed lekker enthousiast mee. "Juul, nog heel veel plezier he, je krijgt een dikke knuffel van Donald en Lola!" zei ik voordat ik ophing. Met een glimlach stond ik op en liep ik verder met de honden. Zo te horen had Julia het goed in Italië, ik was benieuwd hoe het met Jytte en Fly ging.

Yami~ Ik wil niet vervelend zijn, maar zou jij de tag van Sunny in je laatste Butterfly post willen veranderen in Hyun Sun, anders heeft ze twee verschillende tags xD

Feliciano

De gladde pianotoetsen voelden koel aan onder mijn vingers. Het was erg warm vandaag. Ik luisterde hoe de akkoorden van Comptine d'Un Autre Été: L'Après Midi de kamer vulden. Mijn vingers vlogen over de toetsen en mij spel verliep soepel. Totdat Angelica's stemgeluid het stuk verstoorde. "Feli!" riep ze over mijn pianospel heen. Ik stopte meteen met spelen en keek over mijn schouder. "Je moet niet zo hard spelen!" zei Angelica verontwaardigd. Ik keek gemaakt beteuterd. "Hoezo, vind je het niet mooi?" Angelica zuchtte. "Natuurlijk wel, maar je hoort de bel van Tregua niet meer als je zo hard speelt." Ik vloog overeind en struikelde bijna over de pianokruk. De ijssalon. Dat was ik bijna vergeten. "Ging de bel net dan?" vroeg ik beschaamd. Angelica knikte. "Al een paar minuten geleden." Ik rende struikelend de trap af naar beneden. Snel stak ik mijn blote voeten in een paar leren teenslippers en liep de ijssalon binnen. Angelica had gelijk. Aan de andere kant van de salon stond een blond meisje die er blijkbaar al even stond. Ze keek ingespannen naar de verschillende smaken schepijs in de vriezer. Ik twijfelde even hoe ik haar aan zou spreken. Ze was blond, en het was zomervakantie, dus ze was waarschijnlijk een toerist. Maar misschien ook wel zo'n toerist die Italiaans had geleerd. Ik besloot toch maar voor Engels te gaan. "Het spijt me dat ik je zo lang liet wachten." zei ik verontschuldigend. "Spreek je Italiaans?" Het meisje keek op, en nu pas viel het me op hoe mooi ze was. Haar blonde haren kulden sierlijk over haar schouders en haar lichtbruine ogen keken me verrast aan. Kleine sproetjes sierden haar neus en wangen. "Niet echt. Een paar woordjes." zei ze met een lachje. "Maar jij spreekt Engels!" Ik glimlachte. "Ik studeer Engels in Milaan, maar in de zomer hebben ze me hier nodig. Mijn moeder verstat die touristas niet goed." Het laatste zei ik met een extra aangedikte Italiaanse uitspraak, in een hogere stem, met de handgebaren die mijn moeder erbij gemaakt zou hebben. Het meisje schoot in de lach, en het gaf me een vreemd gevoel van voldoening. "En, heb je al een keuze kunnen maken?" Het meisje keek weer naar de vriezer vol ijs. "Het zijn zo veel smaken!" zei ze dramatisch. "Moeilijk hoor." grinnikte en leunde nonchalant tegen de muur. "Neem de tijd, ik sta hier nog wel even." Het meisje keek nog even naar de verschillende smaken ijs en knikte toen. "Ik wil graag 'cookies' en 'tiramisu'." zei ze vastbesloten. Ik pakte een ijslepel uit één van de bakken. "Weet je het heel zeker?" vroeg ik plagerig. Het meisje knikte, en ik schepte van beide smaken extra grote bolletjes op een hoorntje. "Dat is dan één euro zestig." zei ik zakelijk terwijl ik het hoorntje in de standaard op de toonbank zette. Het meisje begon snel in haar portomonnee te graaien en viste er een aantal muntjes uit. "Geen Europeaan?" vroeg ik toen ze een muntje van twee euro op de toonbank legde. "Engels." antwoordde ze. "Hoezo?" Ik grijnsde terwijk ik wat wisselgeld uit de kassa haalde. "Je bent de euro duidelijk niet gewend. Het meisje glimlachte ook en nam haar ijsje aan. "Tot ziens?" zei ik hoopvol. Het meisje keek naar het hoorntje in haar hand. "Dat hangt van het ijsje af natuurlijk." zei ze terwijl ze de romige substantie kritisch inspecteerde. "Oh gelukkig." zei ik lachend. "Dan hoef ik me in ieder geval geen zorgen te maken." Ik leunde over de toonbank heen en stak mijn hand uit. "Feliciano." Het meisje keek verbaasd naar mijn hand. "Huh? Waarmee?" Ik schoot in de lach. "Dat is mijn naam. Heb jij ook een naam." Nu nam het meisje mijn hand aan. "Julia." zei ze zachtjes. Haar wangen leken een rode blos te krijgen. "Julia." herhaalde ik langzaam. "Als de geliefde van Romeo." Julia trok een wenkbrauw op. "Dat was toch Juliet?" Ik haalde mijn schouders op. "In het Engels wel, in het Italiaans is het Giulietta, maar in sommige talen is het Julia." Julia leek niet zo goed te weten wat ze met deze informatie moest. "Geniet van je ijsje." zei ik dus maar. Julia knikte en liep al etend de winkel uit.

Julia

We waren nu voor de tweede dag in Italië, ik had nog niet echt de tijd genomen om rond te kijken. Ik slenterde wat door ons appartement heen. Het was heel erg groot en bijna alles was wit waardoor het een groot, licht en kalm gevoel gaf. De ramen stonden open, want het was hier heel erg warm, en ik kon de zee horen. Ik hield nu al van deze plek. Ik liep naar de kamer die aan de mijne grensde, hij was ruim en leeg. Een wand was bedenkt door een hele grote spiegel. Er zat ook een klein balkon aan de ruimte vast. Vanaf het moment dat ik de ruimte had gezien, had ik besloten dat ik mijn ballet lessen hier voort zou zetten. Ik had mijn viool (die overal mee naar toe ging) ook al hier neer gezet. Ik liep het balkon op. Ik kon de zee nu ruiken. Het was echt mooi hier. Ik steunde met mijn ellebogen op de gietijzeren leuning. Mijn blik dwaalde af naar de zee. Naar het witte strand, de zwemmende mensen en de lange pier. Ineens wist ik wat ik vandaag ging doen. Ik liep snel terug naar binnen, trok een paar witte Griekse sandalen aan en ging richting buiten. "Julia liefje, waar ga je heen?" vroeg mijn moeder. Haar stem kwam vanuit de keuken. Ik stak mijn hoofd om de hoek van de keukendeur. Mijn moeder stond gehurkt bij de oven, zo te zien bakte ze koekjes. "Ik ga een stukje lopen op de pier" zei ik met een glimlach. Mijn moeder keek blij op. "Het is hier echt heel mooi he?" Ik knikte met een dromerige blik. "Vanavond gaan we barbecuen, kom alsjeblieft optijd terug zodat je me kan helpen met de salades." zei ze. "Ja, is goed, moet ik nog iets halen?" Mijn moeder stond op en liep naar me toe. "Druiven, we hebben geen druiven." ze pakte haar portemonnee en duwde me een vijfje in mijn hand. "Haal er ook maar een ijsje van voor jezelf" Ze duwde een kus op mijn voorhoofd en gaf me een klein duwtje de keuken uit. "Dankjewel!" Opgewekt liep ik het appartement uit. Bijna huppelend ging ik richting het strand. "Vieste~ Ik hou van je" mompelde ik blij. Ik zag de pier al liggen. Het was niet de mooiste plek hier, daarvoor moest ik naar de andere kant, ik was nu meer bij het haven gedeelte. Vrolijk liep ik de pier op. Na een stukje wandelen kwam er een bocht in de pier. Ik liep de bocht uit en klauterde onhandig over de grote vierkante blokken aan de randen. Ik ging op een van de voorste zitten en staarde over zee. Ik zou hier de hele dag kunnen blijven, het was prachtig. Voordat ik het door had was de tijd al omgevlogen. Ik voelde mijn schouders prikken. Verdorie! Welke ezel gaat er dan ook zonder zonnebrandcrème naar buiten? Voorzichtig legde ik mijn handen op mijn schouders. Het was gloeiendheet. "Ugh!" Geïriteerd ging ik terug de pier op. Ik viste het geld van mijn moeder uit mijn zak en ging opzoek naar een supermarkt. Een kwartier lang sjokte ik door de kleine straatjes, zonder iets te vinden. Tot ik een ijssalon zag. "Haal er ook maar een ijsje van voor jezelf", hoorde ik mijn moeders woorden echoën in mijn hoofd. Ik stapte de salon binnen, er rinkelde een bel. Het was lekker cool hierbinnen. Voor me was aan lange toonbank, met de meeste verschillende ijssoorten die ik ooit bij elkaar had gezien. Ik zag niemand achter de toonbank staan. Er zou vast toch wel iemand zijn geweest die de rinkelende bel had gehoord?

Butterfly

Dag 5

"Alsjeblieft, Sunny! Alsjeblieft, ga in mijn plaats!" Sunny giechelde wat ongemakkelijk. "Ik denk dat ze dat wel doorhebben hoor." "Welnee!" riep ik wanhopig. "We trekken je een grote trui met capuchon aan, hoge hakken, en dan krullen we je haren en schmincken we sproeten op je gezicht. Niemand die het doorheeft!" "Het is maar voor zes weken..." zei Sunny, in een dappere poging om me op te vrolijken. Ik liet me achterover vallen op Sunny's bed. "Zes weken zonder jullie." jammerde ik. "We hebben de armband!" zei Sunny optimistisch. Ik kwam half overeind. "Dat is waar." "Hyun Sun!" klonk een mannenstem van beneden. "Butterfly's ouders zijn hier, ze moeten naar het vliegveld." Ik liet me weer achterover vallen en trok het kussen over mijn hoofd. "Je moet je vader echt afleren me zo te noemen Sunny." mompelde ik van achter het kussen. Sunny pakte mijn pols en trok me overeind. "Kom op Fly, straks mis je je vlucht nog." Met tegenzin kwam ik overeind. "Ik hoop het."
Mijn moeder stond in de deuropening van het kleine huisje van de familie Hyeong. "Kom op Buttercups, de anderen zijn er al helemaal klaar voor!" kraaide mijn moeder in haar hoge, zangerige stem. Haar nickname voor me was zowaar nog erger dan mijn echte naam. Ik gluurde om haar heen en zag Honeybee en King al in de auto zitten. Mijn vader zat achter het stuur. Ik slaakte een diepe zucht en wendde me tot Sunny. "Ik zal je missen, Zonnetje." zei ik zachtjes, terwijl ik Sunny tegen me aantrok. "Ik jou ook hoor, Vlindertje." zei Sunny plagerig. "Maar we schrijven en mailen." voegde ze er serieuzer aan toe. Na een lange omhelzing liep ik achter mijn moeder aan naar de auto. Ik ging naast Honeybee zitten en klikte mijn gordel vast. Sunny stond nog zwaaiend in de deuropening. Ik zwaaide terug totdat ze uit het zicht verdween. "Mam, Butterfly is lesbisch." zei King ineens, zonder op te kijken van zijn Nintendo DS. Ik zuchtte. "Hoe kom je daar nou weer bij?" King speelde onverstoorbaar door. "Ze kan niet zonder haar vriendinnen, dus ze is op ze." Ik trok een wenkbrauw op. "Op alledrie? Nou, dat zou gezellig zijn." "Mammie, wat is lesbisch?" vroeg Honeybee nieuwsgierig. Mijn moeder haalde haar neus op. "Lesbisch is vies." zei ze streng. "Dat is alles wat je hoeft te weten." "Maar wat is het dan, mammie?" Honeybee was nog niet tevreden. "Lesbisch is als twee meiden het met elkaar doen." mompelde King ongeïnteresseerd. Honeybee keek haar broer geïntrigeerd aan. "Wat doen ze dan met elkaar?" "Genoeg, kinderen." riep mijn moeder streng. Ik zuchtte opnieuw en keek vermoeid uit het raam. Dit zouden zes hele lange weken gaan worden. Een tijdje bleef het stil in de auto, tot Honeybee na een tijdje toch besloot de stilte te verbreken. "Mammie... Sarah zorgt voor Cupcakes toch?" Mijn moeder keek achterom. "Ja, snoepje. Ze zal heel goed voor haar zorgen." Honeybee trok een pruillipje. "Maar wat nou als ze me mist?" Mijn moeder stak een arm vol rinkelende armbanden uit en aaide Honeybee over haar blonde hoofdje. "Ze zal je zeker missen, suikerklontje. Maar dat geeft niks, want Cupcakes weet ook wel dat je snel weer terug komt. Ze weet dat je haar nooit in de steek zou laten." Honeybee glimlachte en verdiepte zich weer in haar tijdschrift. Ik dacht aan Jytte en Julia. Die moesten nu allebei inmiddels op hun plaats van bestemming zijn. Zweden, Italië... Voor de zoveelste keer wenste ik dat ik met één van hen mee had gekund.

Ian

Het was vandaag redelijk warm weer. Warm genoeg om zonder jas naar buiten te gaan in ieder geval. Gister had ik de hele dag de schaduw moeten opzoeken vanwege de hitte, maar dat was nu niet nodig. Ik was naar de haven die aan de Korsviksvägen lag gegaan, en daar de steigers opgelopen. Hier en daar dobberde er wat bootjes op het water, de haven was bijna leeg, het was mooi weer om het water op te gaan. Ik had mijn bergschoenen uit gedaan en mijn voeten bungelde nu in het water. Ik was nu een halve week op dit eiland, en ik vond het hier geweldig. Het was er rustig en het zat vol met verborgen plekjes waar de natuur nog haar eigen gang ging. Ze zouden mensen die overspannen zijn hierheen moeten sturen, drie dagen en ze zouden vast weer helemaal rustig en relaxed zijn in hun hoofden. Ik pakte een klein schriftje uit mijn rugzak en schreef op wat ik vandaag gedaan had. Ik was bij Fotöbron geweest, had daar veel foto's geknipt en daarna was ik naar de haven hier gelopen. Ik had de hele tijd in het cafeetje hier rondgehangen, met wat mensen geprobeerd een praatje aan te knopen en uiteindelijk was ik naar de steiger gegaan. Na een paar bladzijdes vol te hebben geschreven stopte ik het schriftje weg. Ik trok mijn voeten op uit het water en droogde ze af met een handdoek die standaard in mijn rugzak zat. Na wat gehannes met mijn schoenen liep ik de steiger af, op weg richting de Fotöbron, waar ik een zolder bij een kleine boer had gehuurd. Ik liep over de Skiftesvägen, naar de Egnahemsvägen, waar het huis lag waar ik dus logeerde. Het lag helemaal aan het einde van de straat, dicht bij Fotöbron. Ik zwaaide naar de eigenaar van het huis toen ik het erf op liep. Er liep een trap van buitenaf naar de zolder, wat ik erg fijn vond. Zo hoefde ik niet door het huis heen als ik naar mijn kamer wilde. Eigenlijk was het niet echt een trap, het was een houten ladder. Behendig klauterde ik naar boven. Ik liet me in het stro dat overal lag vallen en sloot mijn ogen. Ik was misschien wel een beetje moe geworden van het lopen van vandaag. Nog snel besloot ik een wekker te zetten zodat ik op tijd wakker zou worden om te eten. Niet veel later doezelde ik in slaap.