Feliciano

Ik lachte wat ongemakkelijk terwijl Julia zich in het zand liet zakken. Voorzichtig om haar niet weer aan te raken ging ik naast haar zitten. Julia trok haar knieën op en sloeg haar armen eromheen. Ik voelde me een beetje schuldig. Was het te opdringerig geweest om zomaar haar hand te pakken? De kus op haar hand aan het begin van de avond leek ze prima te vinden... Ik had het gevoel dat het etentje goed was gegaan, we hadden voor mijn idee gezellig gepraat en ik dacht dat er een klik was. Had ik dat dan helemaal verkeerd ingeschat? 

"Je had gelijk." zei Julia opeens. 

Ik schrok op uit mijn gedachten. "Waarin?"

"Dit uitzicht is echt heel mooi."

Julia's blik was gevestigd op de horizon. Het gouden licht van de ondergaande zin wierp een warme, rozige gloed op haar gezicht en de zeewind speelde met haar glanzende haren.

"Dat is het inderdaad." mompelde ik, zonder mijn blik van Julia af te keren.

Julia keerde haar gezicht naar me toe, en ik schrok ervan hoe dichtbij ze was, maar ik deinsde niet terug. Ik zag haar blik heen en weer gaan van mijn ene oog naar mijn andere. Was dat nou een blos op haar wangen, of was het de rode gloed van de avondzon? Een paar seconden keken we elkaar recht aan, (waarbij ik mijn uiterste best deed charmant te glimlachen, maar ik vreesde dat het eerder schaapachtig leek), totdat Julia's ogen voor een fractie van een seconde afzakte naar mijn lippen, waarna ze haastig haar blik afwendde en zich weer richtte op de horizon. Meteen voelde ik zelf het bloed naar mijn wangen stijgen. 

Wat van mijn stuk gebracht staarde ik naar de kaarsrechte horizonlijn. In een poging me te ontspannen ging ik iets meer achterover zitten, leunend op mijn handen met mijn benen gestrekt voor me uit. De zee was rustig; de golven kropen onverstoorbaar heen en weer over het natte zand. Het geluid gaf een bizar contrast met het razendsnelle kloppen van mijn hart. Jemig, ik leek wel een verliefde puber.
Plotseling, zonder enige waarschuwing legde Julia haar hand op de mijne. Mijn hart leek een paar slagen over te slaan, en meteen begreep ik Julia's reactie toen ik hetzelfde bij haar deed. Ik was me bewust van ieder zandkorreltje dat aan haar vingertoppen was blijven plakken. Nieuwsgierig wierp ik een snelle blik opzij. Julia's blik was nog altijd strak gevestigd op de horizon, maar haar wangen waren duidelijk rood.

Julia

Mijn ogen gleden nog een keer verlegen over de pizza heen. Snel nam ik een slok water in de hoop dat mijn rode wangen weer hun normale kleur terugkregen. Vervolgens keek ik naar Feliciano die zijn bestek uit het servet haalde. Zou hij pizza met bestek eten? Zou het raar zijn als ik het met mijn handen at? Ja, waarschijnlijk wel, ik moest ook maar bestek gebruiken. Onhandig begon ik mijn bestek ook uit de servet te rollen. In mijn gedachte kon ik Fly al horen mopperen "Je gaat toch niet voor een jongen je eet manieren aanpassen?", "Het is nog wel pizza Juul, dat hóór je met je handen te eten", zou Sunny zeggen. Ik wapperde de gedachtes weg met mijn hand.
"Heb je het warm?" Vroeg Feliciano die naar het raam boog. "Ik kan een raam voor je open zetten?" Hij keek me vragend aan.
"Nee, nee... ik was... gewoon even verzonken in een gedachte!" Sputterde ik uit. Ongemakkelijk! Julia, wordt rustig, adem in en adem uit. Vastbesloten pakte ik mijn bestek vast. "Buon appetito" probeerde ik met mijn beste Italiaanse accent en ik zette een glimlach op.
"Buon appetito" Antwoordde Feliciano. Hoorde ik nou een soort blijdschap in zijn stem? Gelukkig was Feliciano degene die als eerste de pizza aansneed. Ik volgde zijn voorbeeld en sneed ook een stuk af. De geur van de kaas was niet te weerstaan. De pizza rook echt verrukkelijk, maar de smaak was fenomenaal. Feliciano had niks overdreven toen hij zei dat de pizza's van Gugliemo speciaal waren. Ik was het helemaal met hem eens en nam tevreden nog een hap. Toen we de pizza eenmaal ophadden kwam Gugliemo's 'voortreffelijke' tiramisu die inderdaad erg goed smaakte. Nadat we Gugliemo uitgebreid hadden bedankt voor zijn gastvrijheid stelde Feliciano voor om nog een strandwandeling te maken. De zon zou zo ondergaan en het zou een prachtig zicht moeten geven.

In stilte liepen we langs het water. Zo nu en dan werden onze voeten nat van de aanspoelende golven. In de verre verte waren er geen andere mensen te verkennen. Het was alleen Feliciano en ik. Mijn hart begon wat harder te kloppen. Het klopte zo luid dat ik bang was dat Feliciano het misschien zou kunnen horen. Heel even waagde ik het om naar Feliciano te kijken. Zijn mooie donkere haar zat een beetje in de war door de wind. Ik gierde van de zenuwen, maar hij leek zo kalm. Plots keek Feliciano me recht aan, beide schrokken we van het onverwachte oogcontact. Ik wende mijn blik snel af naar de zee. Er had eerder totaal geen spanning gehangen, we hadden gezellig gepraat, maar nu sloeg mijn buik echt op hol. Ik voelde de warmte weer terug naar mijn wangen kruipen.
"Als we hier gaan zitten, hebben we echt het perfecte uitzicht op de zonsondergang." Feliciano was gestopt met lopen en pakte mijn hand vast om mij ook te laten stoppen. Zijn aanraking voelde als een elektrische schok en geschrokken trok ik mijn hand terug. Vervolgens kon ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Julia! Wat doe je! Met een rood hoofd keek ik Feliciano aan. "Deed ik iets verkeerd?" Vroeg hij met een geschrokken gezicht. Ik schudde mijn hoofd.
"N-nee, ik schrok gewoon een beetje, dat is alles... haha" Ik probeerde onschuldig te lachen en wreef zenuwachtig over mijn nek. "Maar inderdaad, laten we hier gaan zitten!" Met een doffe plof liet ik mezelf in het zand vallen. Ik hoorde een zachte lach uit Feliciano's richting komen en hij kwam naast me zitten.