Butterfly

Het was laat in de middag toen ik mijn luxe hotelkamer verliet. Ik had lang uitgeslapen en mijn jetlag was nog  niet helemaal weg, maar het werd me te benauwd in het hotel. Mijn ouders lagen te bakken op het strand dus besloot ik maar eens de omgeving te gaan herkennen. Met tegenzin moest ik toegeven dat het hotel wel een mooie locatie heeft, nauwelijks honderd meter van het strand en de pier. Mijn blik gleed over de uitgestrekte blauwe horizon en de pier. Een perfect landschap in harmonieuze pasteltinten. Op één ding na. Midden in mijn bijna-volmaakte uitzicht, pontificaal op het begin van de pier stond een knalrode auto geparkeerd. Een dure, glimmende snelle auto. Zo'n patserbak. Het soort auto dat toebehoort aan het soort persoon dat meer om auto's geeft dan om zijn familie. Ik zuchtte en schudde mijn hoofd, om er ruw aan herinnerd te worden dat ik dat beter niet kon doen met mijn jetlag. Even duizelde het me. Misschien had ik ook nog niet genoeg gedronken vandaag. Het was behoorlijk warm. Even overwoog ik terug te gaan naar het hotel, maar toen viel mijn oog op een strandtent zo'n vijftig meter van de pier. 'Pink Laguna', spelden de roze neonletters op het neprieten dak. Ik grinnikte onnozel in mezelf. Pink Laguna. Dat klinkt als een stripclub. Achja. Het was beter dan terug lopen naar het hotel en mijn broer en zusje tegenkomen. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn kaki driekwartsbroek en begon richting de strandtent te slenteren.

De binnenkant van het café zag er mooier uit dan de naam deed verwachten, en het ontbreken van een podium met danspaal stelde me enigszins gerust. Ik ging zitten aan een tafeltje bij een raam dat uitzicht bood op de pier en bekeek de kaart. Een brede grijns verspreidde zich over mijn gezicht bij de aanblik van de lange lijst aan cafeïnehoudende dranken. Een meisje van mijn leeftijd stond op van een tafeltje waar een groep jongens aan zat en liep mijn kant op. Ze droeg een strak zwart shirtje waar in zwierige roze letters 'Pink Laguna' op geprint stond. "Kan ik u helpen?" vroeg ze vriendelijk, en met een grijns bedacht ik me dat dit meisje zonder beding aangenomen zou worden bij een stripclub, met haar lange blonde haar dat op precies de juiste manier krulde en haar uitnodigende blauwe ogen. "Mag ik een frappé latte?" vroeg ik het meisje. "Dat mag!" zei ze opgewekt, terwijl ze mijn bestelling in een klein kladblokje krabbelde. Toen het meisje met haar kladblokje naar de keuken was verdwenen keek ik het café eens door. Het was nogal rustig, dus al snel gleed mijn blik naar het tafeltje waar de serveerster vandaan was gekomen; het enige tafeltje dat ook bezet was. Er zat een groep jongens van mijn ongeveer leeftijd, met allemaal dezelfde zongebruinde arrogantie. Ik haalde mijn neus op. Over één van de jongens hing een meisje heen wiens uiterlijk en kleding me nog even rond deed kijken of er echt geen danspaal aanwezig was. Het kind is waarschijnlijk één of twee jaar ouder dan mij, maar ze ziet eruit alsof ze regelrecht uit een Playboy is ontsnapt. Haar denim shorts waren zo kort dat ze net zo goed een onderbroek van spijkerstof had kunnen dragen. Haar shirtje had qua lengte meer weg van een veredelde sport-beha dan iets dat echt bedoeld is om als bovenkleding te dragen. Haar pornoblonde haar zat in een wulpse paardenstaart bovenop haar hoofd. Ik vocht tegen de impuls afkeurend met mijn hoofd te schudden. Het Playboymodel zat vastgekleefd aan het shirtloze bovenlichaam van het soort jongen dat Julia zou omschrijven met de term "Surfdude". Zandkleurig haar dat perfect in de war zat en de zongebruinde sixpack van iemand die zijn halve leven op een surfplank doorbrengt. Niet te geloven. Ik kende het stereotype van het soort mensen dat je in Californië tegenkwam, maar ik had nooit verwacht dat het zo accuraat was. Het leek wel alsof ik in een reclamecatalogus voor West Coast terecht was gekomen. De klap van het glas frappé latte dat de tafel raakte rukte me ruw los uit mijn gedachtenstroom. Snel wendde ik mijn blik af, maar het was te laat. De serveerster had al gezien waar ik naar keek. "Je mag er best bij komen zitten hoor." zei ze vriendelijk. Shit. Socializen met surfdudes en playboymodellen was wel het laatste waar ik mijn vakantie mee door wilde brengen. Mijn brein werkte krampachtig aan een beleefd excuus om haar aanbod af te slaan, toen ze haar hand opstak naar de tafel om de aandacht van de jongens te trekken. "Hé, dit meisje zit hier in haar uppie! Mag ze erbij komen zitten?" De halfnaakte surfdude die ik had zitten bestuderen scheurde zijn gezicht los uit de greep van zijn halfnaakte vriendinnetje en keek mijn kant op. "Ja hoor." zei hij; meer uitnodigend dan onverschillig. Één van de jongens stond al op om een extra stoel te pakken. Geweldig. Daar kwam ik mooi niet meer onderuit.

Cameron

Dag 7

"Wie het laatste van de pier afspringt, trakteert de rest op een biertje!" Onder luid gejoel rende we met zijn alle de pier af. Ik lag als een van de eerste in het water. "Haha! Jones, dat wordt trakteren!" hoorde ik mijn broer Jacob roepen. Ik keek zoekend rond in het water en zag het zure hoofd van Seth Jones. We waren met een stuk of tien man, dus dat zou hem wel wat gaan kosten. Ik zwom naar Jacob toe. "Je weet toch wel dat jij te jong bent voor alcohol?" vroeg ik hem met een grijns. Jacobs gezicht vertrok. Hij was de jongste van onze groep, ook de enige die nog niet de leeftijdsgrens van 21 had bereikt. Hij voelde zich vaak buitengesloten, maar er was niet veel aan te doen. We zwommen met zijn alle weer terug en klommen het water uit. Ik schudde mijn haren uit mijn gezicht en greep een handdoek. Jacob kwam met een zelfvoldane grijns naar me toelopen. Ik keek hem vragend uit. "We zijn met de auto. Geen biertje voor jou!" zei hij. Hè verdorie, dat was waar. Mijn blik gleed naar mijn rode Chevrolet Camaro. Het was een modelletje uit '69. Ik pakte een pakje chocolade sigaretten uit mijn sporttas en plukte er zo een sigaretje uit. Zonder ook maar enige moeite trok ik het papiertje van de chocola af en stak ik staafje in mijn mond. Ik was verslaafd aan die stomme dingen. Mijn tas puilde uit van de doosjes, maar het was beter dan een gewone sigaret opsteken. "Kom, we gaan naar jullie tent!" Mijn beste vriend George kwam aanlopen. Ik knikte, propte mijn spullen terug in mijn sporttas en schoot in mijn slippers. Ik nam niet de moeite om mijn witte hemd weer aan te trekken. Het was toch mooi weer en ik liep dagelijks shirtloos rond. De strandtent van mijn ouders lag een of twee minuten lopen van de pier. We dromde met zijn alle binnen. Mijn zusje Chloe stond met een glimlach achter de bar. We gingen aan een tafel bij het raam zitten en schoven wat stoelen bij. Chloe kwam met een kladblok aanlopen om de bestellingen op te nemen. "Voor iedereen een biertje" zei Seth. Hij klonk niet echt vrolijk. Seth had een hekel aan verliezen. Chloe's ogen schoten naar Jacob. "Ik neem een cola" zei hij met een onschuldig glimlachje. "Chloe, doe mij ook maar een cola, ben met de Camaro" zei ik tegen mijn zusje. Ze knikte en schreef het een en ander op. "Pak zelf ook wat en schuif aan!" riep George. George ging met mijn zusje, al best een tijdje. Mijn ouders hadden het verschrikkelijk gevonden vanwege hun leeftijdsverschil. Chloe was 15 toen ze wat kregen, George 20. Ze gingen al bijna twee jaar samen. Chloe was nu 17 en George werd binnenkort 22.  Chloe gedroeg zichzelf altijd zeer volwassen terwijl George soms wat kinds was. Dat was waarschijnlijk de reden waarom het zo goed samen ging. Ik hoorde de ringtone van mijn iPhone uit mijn tas komen. Ik pakte hem uit mijn tas. 4 gemiste oproepen en 6 smsjes. Ik zuchtte diep want ik wist nu al van wie ze afkwamen. Ik keek naar het nummer en ik had gelijk. Alice. Mijn vriendinnetje. Ik vroeg me af voor hoelang nog want ik werd de laatste tijd knettergek van haar. Ik denk dat ik nu ongeveer een maand met haar ging. Alice werkte ook hier in de strandtent, alleen 's avonds dan. We hadden een paar avonden samen moeten werken en van het een kwam het ander en nu zat ik vast aan een stalkend vriendinnetje. Als ik mijn telefoon niet opnam dacht ze dat ik ergens met een ander meisje was, als ik vergat een 'X' achter mijn smsjes te zetten dacht ze dat ik haar niet meer leuk vond en ga zo maar verder. Mijn iPhone begon weer te rinkelen en snel nam ik op. "Cameron" zei ik kortaf. "Waar was je?" hoorde ik Alice's mierzoete stem aan de andere kant van de lijn zeggen. Ik hield mijn zucht in. "Gewoon de pier, we zitten nu bij 'Pink Laguna'.." zei ik, ondertussen probeerde ik een chocolade sigaret uit het doosje te vissen. "Je kunt ook komen als je wilt?" Wat had ik nu weer gezegd. "Oh, ik ben toch in de buurt, tot zo!" Alice hing op. Raar telefoon gesprek. Mijn schouders ophalend mikte ik mijn iPhone terug mijn tas in. "Lastig vriendinnetje?" Matt keek me aan. Matt was net zo oud als mij en ik wist dat ie als een blok voor Alice was gevallen. Hij vond het schattig hoe controlerend ze was. Hij was niet goed bij zijn hoofd. Ik mocht Matt niet bepaald, maar hij was goed bevriend met Seth. De bel van 'Pink Laguna' rinkelde toen Alice binnenkwam lopen. Ze droeg een kort afgeknipt spijkerbroekje zodat je haar lange zongebruinde dunne benen goed kon zien. Ze droeg een paar slippers. Al haar teennagels waren rood gelakt. Ze droeg een geel topje waarbij je haar navel kon zien. Haar wit-blonde krullende haren zaten in een hoge paardenstaart en ze had een grote zwarte zonnebril op haar neus. Alice was heel mooi, maar haar persoonlijkheid was echt stukken minder. In het begin van onze relatie, was nog niet zo heel erg lang geleden was, was ze een poeslief meisje. Maar naarmate de tijd verstreek bleef ze me om de haverklap bellen en controleerde ze alles wat ik deed en met wie ik was. Haar jaloezie was verschrikkelijk. Alice liep naar onze tafel toe. "Hii~" zei ze blij. Ze gaf me een kus op mijn wang, schoof een stoel bij en ging zitten.

Lyle

Ik was nu drie dagen in London en had de meeste landmarks wel gehad. De stad was fantastisch, en ik had nog lang niet alles gezien, laat staan gefilmd, maar vandaag had ik behoefde aan groen. Ik slenterde door Hyde Park en maakte af en toe wat sfeerbeelden. De mensen in Edinburgh deden al snel moeilijk als ze iemand met een camera zagen, maar hier in London leek het niet zo'n probleem te zijn. Toch had ik voor de zekerheid een niet al te opvallende handycam meegenomen, die ik dicht bij mijn lichaam hield. Ik filmde hoe een zwerm vogels opvloog voor een paar kinderen die blijkbaar tikkertje speelde, en hoe een dikke man een pauze nam op één van de vele gedoneerde parkbankjes. Zijn wijde T-shirt was doorweekt van het zweet en  zijn sportschoenen zaten onder het stof. Hij had een zweetbandje om zijn hoofd, waar zijn haar sprieterig bovenuit stak. Het was een komisch gezicht. Ik grinnikte in mezelf. Gale had hier ook dubbel om gelegen... Het was een zonnige dag en het park was redelijk druk, maar niet zo druk dat het vervelend werd. Net druk genoeg om perfecte opnames te maken. Ik overwoog net om langzamerhand terug te lopen richting de Bed & Breakfast waar ik sliep toen mijn oog op misschien wel het beste filmmateriaal van de dag viel. Een Aziatisch meisje werd gewelddadig vooruit getrokken door een eigenwijze zwarte labrador. Een kleine Chihuahua trippelde er driftig achteraan. Ik probeerde een grijns te onderdrukken en klapte het schermpje van mijn camera weer open. Ik filmde haar een paar seconden en zoomde toen in op haar gezicht. Ze keek een beetje moeilijk terwijl ze aan de lijn van het grote zwarte mormel sjorde en haar donkere haren waaiden voor haar gezicht. Ik keek tevreden naar mijn camera toen ze de pluk haar achter haar oor veegde en achterom keek, alsof ze hulp verwachtte. Wat een prachtshot, veel beter dan wat ik verwacht had. En net op dat moment keek ze ineens in de camera. Haar ogen verwijdden zich en ze wendde snel haar blik weer af. Snel klapte ik het schermpje in. Het meisje keek schichtig mijn kant op en begon snel de andere kant op te lopen. Ik rende naar haar toe. "Wacht! Dit is niet wat je denkt!" riep ik, en ik wees naar mijn camera. Ze bleef even staan. "Wat is het dan wel?" vroeg ze zonder zich om te draaien. Ik keek naar haar de achterkant van haar schoenen. "Ik ehm... Ik was je aan het filmen." "Hmm... Dat is eigenlijk precies wat ik dacht." zei het meisje en ze wilde weer verderlopen. "Nee wacht!" zei ik snel. "Ik bedoel... Ik filmde niet... jou. Ofnouja. Niet alleen jou. Ik filmde iedereen. Nou, niet iedereen. Sommige mensen, dieren, grappige situaties..." Ik kwam niet goed uit mijn woorden en toen het meisje om keek wist ik dat ik het alleen maar erger maakte. "Het spijt me." zei ik zachtjes. "Ik filmde je eerst omdat je moeite had met je honden en het was... grappig. Aandoenlijk. Maar dat was het niet. Ik vond je gewoon... Fascinerend?" Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Als ik om te beginnen al niet als een creep was overgekomen, dan kwam ik dat nu wel. Het meisje gebaarde met haar hoofd naar de camera. "Wat ben je met die beelden van plan?" Ik keek haar even verrast aan. "Niks! Ehm... Ik bedoel. Ik wilde een filmpje maken over... Een soort documentaire... of een videodagboek... Of iets ertussenin. Over London. Maar niet over de Big Ben of de Tower Bridge... Over de gewone mensen in London en... Ik weet niet. Maar ik verwijder het wel. Kijk." Ik klapte het schermpje dicht en drukte op het prullenbak-knopje. 'Are you sure you want to delete this file?' stond er op het schermpje. "Wacht." zei het meisje zachtjes. "Mag ik het zien?" Opnieuw keek ik haar verbijsterd aan. Dit was totaal niet de reactie die ik verwacht had. "Ehm... Ja hoor." zei ik langzaam, en ik drukte op afspelen. In plaats van alleen het fragment met haar erin speelde de camera per ongeluk alles af, en het meisje keek geboeid naar de opvliegende vogels. Ze moest zachtjes giechelen om de dikke man, en ik voorzag alle video's van commentaar als "Dat knip ik er nog uit." en "Hier komt een voice-over." tot het meisje zelf in beeld kwam. Ik staarde alleen maar zwijgend naar haar dunne benen die zich schrap zetten om het tempo van haar hond te verminderen, en de pluk haar voor haar gezicht. De lange vingers die het haar achter haar oor veegden, en haar geschrokken blik, recht in de camera. "Doe je dit voor school?" vroeg ze alleen maar toen ze alles had gezien. Ik schudde mijn hoofd. "Nee... Ik vind het gewoon leuk." Het meisje knikte. "Het is best cool." zei ze toen. "Dank je!" riep ik blij, en ik wreef met een hand langs de achterkant van mijn nek. "Het is nog maar ruw materiaal en er moet nog van alles mee gebeuren en als het klaar is dan..." Ineens besefte dat ik van plan was geweest het clipje van net -het beste clipje van vandaag-  te verwijderen. "Ehm... Moet ik het nog verwijderen?" vroeg ik toen. Het meisje aarzelde even. "Nee..." zei ze toen. "Als je het maar niet op internet zet ofzo." "Zal ik niet doen!" riep ik meteen! "Dat doe ik bijna nooit! Dankjewel! Echt dankjewel. Dat waren mijn beste shots van vandaag en..." Ik greep haar hand en schudde hem enthousiast heen en weer. "Ik ben trouwens Lyle." "Eh... Hyun Sun." zei het meisje wat verbouwereerd. Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Gezondheid?" Het meisje moest lachen. "Hyun Sun. Dat is mijn naam." zei ze lachend. Ik knikte langzaam. "Oké... Ehm... Is Jun dan je voornaam en Sun je achternaam? Of andersom? Want in Japan is het andersom toch?" Hyun Sun lachte opnieuw. "Hyun Sun is mijn voornaam, maar zeg anders maar Sunny." Ik grinnikte opgelucht. Dat was een stuk makkelijker. "Sunny." herhaalde ik. "Dat is een blije, zonnige naam!"

Hyun Sun

Dag 6

Met een diepe zucht storte ik mezelf op de afwas. Ik miste iedereen nu al. Terwijl ik borden stond schoon te schrobben hoorde ik mijn favoriete liedje op de radio voorbij komen. Ik had de Koreaanse zender er op staan en ze speelde Girls' Generation af. Het was Run Devil Run. Ik bewoog op de muziek mee. Het duurde niet zolang voordat mijn moeder me zingend, met de afwasborstel als microfoon, in de keuken aantrof. Ze begon te lachen. Ze ging aan de eettafel zitten en keek toe hoe ik rustig weer verder ging met afwassen. Na het afwassen zette ik twee kopjes thee en schoof ik bij mijn moeder aan tafel. Ze zag er erg moe uit. Ze had donkere wallen onder haar ogen. Ik had haar vannacht veel horen hoesten. Met een kleine glimlach sloot mijn moeder haar handen om het warme theeglas. "Wat ga je vandaag doen?" vroeg ze, haar stem was een beetje schor. "Ik heb Julia beloofd dat ik op Donald en Lola zal letten, dus ik denk dat ik daar zometeen maar even naartoe ga om ze te voeren en er een ronde mee te lopen." Antwoorde ik en ik nam een slok van mijn thee. Het was nog heel erg warm en ik voelde mijn smaakpapillen verbranden. Ik trok een nors gezicht wat mijn moeder aan het lachen maakte. "Is het nog te heet schat?" Ik grijnsde.
Toen we de thee ophadden had ik de kopjes nog snel afgewassen en was ik naar het huis van Julia gegaan. Ik werd vrolijk begroet door de honden van de familie Stuart. De afgelopen drie dagen hadden ze een beetje moeten wennen aan het feit dat hun baasjes weg waren en dat ze het met mij moesten doen, maar volgensmij hadden ze het vanaf vandaag geaccepteerd. Ik liep naar de etensbak en vulde die bij. Ook zette ik er nog een grote bak vers water naast. Ik liep naar de achterberging. Daar stond een grote eikenhouten kast gevuld met allemaal spullen voor de honden. De kleine Lola trippelde vrolijk om mijn benen heen. Ik pakte de riempjes uit de kast en deed ze bij de honden om. Vervolgens nam ik ze mee naar buiten. Het was heerlijk weer vandaag. We liepen een grote ronde door het Hyde Park. Na ongeveer drie kwartier liet ik me ergens op een bankje vallen. Lola ging naast mijn voeten liggen en Donald ging netjes op de grond zitten. Ik deed mijn schoenen even uit. Het was toch niet zo slim geweest om op mijn hakken zo ver te gaan lopen. Ik sloot mijn ogen en genoot van de rust in het park. Die rust was niet voor lang. Na een tijdje werd deze namelijk verstoord door de ringtone van mijn mobieltje. Zonder te kijken wie het was nam ik op. "Met Hyun Sun~" "Sunny!" Hoorde ik enthousiast aan de andere kant van de lijn. "Julia?" "Sunny! Ik heb net zo'n mooie jongen gezien!" Nogal druk en overenthousiast begon Julia te vertellen over haar ijsjes-avontuur. Ik deed lekker enthousiast mee. "Juul, nog heel veel plezier he, je krijgt een dikke knuffel van Donald en Lola!" zei ik voordat ik ophing. Met een glimlach stond ik op en liep ik verder met de honden. Zo te horen had Julia het goed in Italië, ik was benieuwd hoe het met Jytte en Fly ging.

Yami~ Ik wil niet vervelend zijn, maar zou jij de tag van Sunny in je laatste Butterfly post willen veranderen in Hyun Sun, anders heeft ze twee verschillende tags xD

Feliciano

De gladde pianotoetsen voelden koel aan onder mijn vingers. Het was erg warm vandaag. Ik luisterde hoe de akkoorden van Comptine d'Un Autre Été: L'Après Midi de kamer vulden. Mijn vingers vlogen over de toetsen en mij spel verliep soepel. Totdat Angelica's stemgeluid het stuk verstoorde. "Feli!" riep ze over mijn pianospel heen. Ik stopte meteen met spelen en keek over mijn schouder. "Je moet niet zo hard spelen!" zei Angelica verontwaardigd. Ik keek gemaakt beteuterd. "Hoezo, vind je het niet mooi?" Angelica zuchtte. "Natuurlijk wel, maar je hoort de bel van Tregua niet meer als je zo hard speelt." Ik vloog overeind en struikelde bijna over de pianokruk. De ijssalon. Dat was ik bijna vergeten. "Ging de bel net dan?" vroeg ik beschaamd. Angelica knikte. "Al een paar minuten geleden." Ik rende struikelend de trap af naar beneden. Snel stak ik mijn blote voeten in een paar leren teenslippers en liep de ijssalon binnen. Angelica had gelijk. Aan de andere kant van de salon stond een blond meisje die er blijkbaar al even stond. Ze keek ingespannen naar de verschillende smaken schepijs in de vriezer. Ik twijfelde even hoe ik haar aan zou spreken. Ze was blond, en het was zomervakantie, dus ze was waarschijnlijk een toerist. Maar misschien ook wel zo'n toerist die Italiaans had geleerd. Ik besloot toch maar voor Engels te gaan. "Het spijt me dat ik je zo lang liet wachten." zei ik verontschuldigend. "Spreek je Italiaans?" Het meisje keek op, en nu pas viel het me op hoe mooi ze was. Haar blonde haren kulden sierlijk over haar schouders en haar lichtbruine ogen keken me verrast aan. Kleine sproetjes sierden haar neus en wangen. "Niet echt. Een paar woordjes." zei ze met een lachje. "Maar jij spreekt Engels!" Ik glimlachte. "Ik studeer Engels in Milaan, maar in de zomer hebben ze me hier nodig. Mijn moeder verstat die touristas niet goed." Het laatste zei ik met een extra aangedikte Italiaanse uitspraak, in een hogere stem, met de handgebaren die mijn moeder erbij gemaakt zou hebben. Het meisje schoot in de lach, en het gaf me een vreemd gevoel van voldoening. "En, heb je al een keuze kunnen maken?" Het meisje keek weer naar de vriezer vol ijs. "Het zijn zo veel smaken!" zei ze dramatisch. "Moeilijk hoor." grinnikte en leunde nonchalant tegen de muur. "Neem de tijd, ik sta hier nog wel even." Het meisje keek nog even naar de verschillende smaken ijs en knikte toen. "Ik wil graag 'cookies' en 'tiramisu'." zei ze vastbesloten. Ik pakte een ijslepel uit één van de bakken. "Weet je het heel zeker?" vroeg ik plagerig. Het meisje knikte, en ik schepte van beide smaken extra grote bolletjes op een hoorntje. "Dat is dan één euro zestig." zei ik zakelijk terwijl ik het hoorntje in de standaard op de toonbank zette. Het meisje begon snel in haar portomonnee te graaien en viste er een aantal muntjes uit. "Geen Europeaan?" vroeg ik toen ze een muntje van twee euro op de toonbank legde. "Engels." antwoordde ze. "Hoezo?" Ik grijnsde terwijk ik wat wisselgeld uit de kassa haalde. "Je bent de euro duidelijk niet gewend. Het meisje glimlachte ook en nam haar ijsje aan. "Tot ziens?" zei ik hoopvol. Het meisje keek naar het hoorntje in haar hand. "Dat hangt van het ijsje af natuurlijk." zei ze terwijl ze de romige substantie kritisch inspecteerde. "Oh gelukkig." zei ik lachend. "Dan hoef ik me in ieder geval geen zorgen te maken." Ik leunde over de toonbank heen en stak mijn hand uit. "Feliciano." Het meisje keek verbaasd naar mijn hand. "Huh? Waarmee?" Ik schoot in de lach. "Dat is mijn naam. Heb jij ook een naam." Nu nam het meisje mijn hand aan. "Julia." zei ze zachtjes. Haar wangen leken een rode blos te krijgen. "Julia." herhaalde ik langzaam. "Als de geliefde van Romeo." Julia trok een wenkbrauw op. "Dat was toch Juliet?" Ik haalde mijn schouders op. "In het Engels wel, in het Italiaans is het Giulietta, maar in sommige talen is het Julia." Julia leek niet zo goed te weten wat ze met deze informatie moest. "Geniet van je ijsje." zei ik dus maar. Julia knikte en liep al etend de winkel uit.

Julia

We waren nu voor de tweede dag in Italië, ik had nog niet echt de tijd genomen om rond te kijken. Ik slenterde wat door ons appartement heen. Het was heel erg groot en bijna alles was wit waardoor het een groot, licht en kalm gevoel gaf. De ramen stonden open, want het was hier heel erg warm, en ik kon de zee horen. Ik hield nu al van deze plek. Ik liep naar de kamer die aan de mijne grensde, hij was ruim en leeg. Een wand was bedenkt door een hele grote spiegel. Er zat ook een klein balkon aan de ruimte vast. Vanaf het moment dat ik de ruimte had gezien, had ik besloten dat ik mijn ballet lessen hier voort zou zetten. Ik had mijn viool (die overal mee naar toe ging) ook al hier neer gezet. Ik liep het balkon op. Ik kon de zee nu ruiken. Het was echt mooi hier. Ik steunde met mijn ellebogen op de gietijzeren leuning. Mijn blik dwaalde af naar de zee. Naar het witte strand, de zwemmende mensen en de lange pier. Ineens wist ik wat ik vandaag ging doen. Ik liep snel terug naar binnen, trok een paar witte Griekse sandalen aan en ging richting buiten. "Julia liefje, waar ga je heen?" vroeg mijn moeder. Haar stem kwam vanuit de keuken. Ik stak mijn hoofd om de hoek van de keukendeur. Mijn moeder stond gehurkt bij de oven, zo te zien bakte ze koekjes. "Ik ga een stukje lopen op de pier" zei ik met een glimlach. Mijn moeder keek blij op. "Het is hier echt heel mooi he?" Ik knikte met een dromerige blik. "Vanavond gaan we barbecuen, kom alsjeblieft optijd terug zodat je me kan helpen met de salades." zei ze. "Ja, is goed, moet ik nog iets halen?" Mijn moeder stond op en liep naar me toe. "Druiven, we hebben geen druiven." ze pakte haar portemonnee en duwde me een vijfje in mijn hand. "Haal er ook maar een ijsje van voor jezelf" Ze duwde een kus op mijn voorhoofd en gaf me een klein duwtje de keuken uit. "Dankjewel!" Opgewekt liep ik het appartement uit. Bijna huppelend ging ik richting het strand. "Vieste~ Ik hou van je" mompelde ik blij. Ik zag de pier al liggen. Het was niet de mooiste plek hier, daarvoor moest ik naar de andere kant, ik was nu meer bij het haven gedeelte. Vrolijk liep ik de pier op. Na een stukje wandelen kwam er een bocht in de pier. Ik liep de bocht uit en klauterde onhandig over de grote vierkante blokken aan de randen. Ik ging op een van de voorste zitten en staarde over zee. Ik zou hier de hele dag kunnen blijven, het was prachtig. Voordat ik het door had was de tijd al omgevlogen. Ik voelde mijn schouders prikken. Verdorie! Welke ezel gaat er dan ook zonder zonnebrandcrème naar buiten? Voorzichtig legde ik mijn handen op mijn schouders. Het was gloeiendheet. "Ugh!" Geïriteerd ging ik terug de pier op. Ik viste het geld van mijn moeder uit mijn zak en ging opzoek naar een supermarkt. Een kwartier lang sjokte ik door de kleine straatjes, zonder iets te vinden. Tot ik een ijssalon zag. "Haal er ook maar een ijsje van voor jezelf", hoorde ik mijn moeders woorden echoën in mijn hoofd. Ik stapte de salon binnen, er rinkelde een bel. Het was lekker cool hierbinnen. Voor me was aan lange toonbank, met de meeste verschillende ijssoorten die ik ooit bij elkaar had gezien. Ik zag niemand achter de toonbank staan. Er zou vast toch wel iemand zijn geweest die de rinkelende bel had gehoord?

Butterfly

Dag 5

"Alsjeblieft, Sunny! Alsjeblieft, ga in mijn plaats!" Sunny giechelde wat ongemakkelijk. "Ik denk dat ze dat wel doorhebben hoor." "Welnee!" riep ik wanhopig. "We trekken je een grote trui met capuchon aan, hoge hakken, en dan krullen we je haren en schmincken we sproeten op je gezicht. Niemand die het doorheeft!" "Het is maar voor zes weken..." zei Sunny, in een dappere poging om me op te vrolijken. Ik liet me achterover vallen op Sunny's bed. "Zes weken zonder jullie." jammerde ik. "We hebben de armband!" zei Sunny optimistisch. Ik kwam half overeind. "Dat is waar." "Hyun Sun!" klonk een mannenstem van beneden. "Butterfly's ouders zijn hier, ze moeten naar het vliegveld." Ik liet me weer achterover vallen en trok het kussen over mijn hoofd. "Je moet je vader echt afleren me zo te noemen Sunny." mompelde ik van achter het kussen. Sunny pakte mijn pols en trok me overeind. "Kom op Fly, straks mis je je vlucht nog." Met tegenzin kwam ik overeind. "Ik hoop het."
Mijn moeder stond in de deuropening van het kleine huisje van de familie Hyeong. "Kom op Buttercups, de anderen zijn er al helemaal klaar voor!" kraaide mijn moeder in haar hoge, zangerige stem. Haar nickname voor me was zowaar nog erger dan mijn echte naam. Ik gluurde om haar heen en zag Honeybee en King al in de auto zitten. Mijn vader zat achter het stuur. Ik slaakte een diepe zucht en wendde me tot Sunny. "Ik zal je missen, Zonnetje." zei ik zachtjes, terwijl ik Sunny tegen me aantrok. "Ik jou ook hoor, Vlindertje." zei Sunny plagerig. "Maar we schrijven en mailen." voegde ze er serieuzer aan toe. Na een lange omhelzing liep ik achter mijn moeder aan naar de auto. Ik ging naast Honeybee zitten en klikte mijn gordel vast. Sunny stond nog zwaaiend in de deuropening. Ik zwaaide terug totdat ze uit het zicht verdween. "Mam, Butterfly is lesbisch." zei King ineens, zonder op te kijken van zijn Nintendo DS. Ik zuchtte. "Hoe kom je daar nou weer bij?" King speelde onverstoorbaar door. "Ze kan niet zonder haar vriendinnen, dus ze is op ze." Ik trok een wenkbrauw op. "Op alledrie? Nou, dat zou gezellig zijn." "Mammie, wat is lesbisch?" vroeg Honeybee nieuwsgierig. Mijn moeder haalde haar neus op. "Lesbisch is vies." zei ze streng. "Dat is alles wat je hoeft te weten." "Maar wat is het dan, mammie?" Honeybee was nog niet tevreden. "Lesbisch is als twee meiden het met elkaar doen." mompelde King ongeïnteresseerd. Honeybee keek haar broer geïntrigeerd aan. "Wat doen ze dan met elkaar?" "Genoeg, kinderen." riep mijn moeder streng. Ik zuchtte opnieuw en keek vermoeid uit het raam. Dit zouden zes hele lange weken gaan worden. Een tijdje bleef het stil in de auto, tot Honeybee na een tijdje toch besloot de stilte te verbreken. "Mammie... Sarah zorgt voor Cupcakes toch?" Mijn moeder keek achterom. "Ja, snoepje. Ze zal heel goed voor haar zorgen." Honeybee trok een pruillipje. "Maar wat nou als ze me mist?" Mijn moeder stak een arm vol rinkelende armbanden uit en aaide Honeybee over haar blonde hoofdje. "Ze zal je zeker missen, suikerklontje. Maar dat geeft niks, want Cupcakes weet ook wel dat je snel weer terug komt. Ze weet dat je haar nooit in de steek zou laten." Honeybee glimlachte en verdiepte zich weer in haar tijdschrift. Ik dacht aan Jytte en Julia. Die moesten nu allebei inmiddels op hun plaats van bestemming zijn. Zweden, Italië... Voor de zoveelste keer wenste ik dat ik met één van hen mee had gekund.

Ian

Het was vandaag redelijk warm weer. Warm genoeg om zonder jas naar buiten te gaan in ieder geval. Gister had ik de hele dag de schaduw moeten opzoeken vanwege de hitte, maar dat was nu niet nodig. Ik was naar de haven die aan de Korsviksvägen lag gegaan, en daar de steigers opgelopen. Hier en daar dobberde er wat bootjes op het water, de haven was bijna leeg, het was mooi weer om het water op te gaan. Ik had mijn bergschoenen uit gedaan en mijn voeten bungelde nu in het water. Ik was nu een halve week op dit eiland, en ik vond het hier geweldig. Het was er rustig en het zat vol met verborgen plekjes waar de natuur nog haar eigen gang ging. Ze zouden mensen die overspannen zijn hierheen moeten sturen, drie dagen en ze zouden vast weer helemaal rustig en relaxed zijn in hun hoofden. Ik pakte een klein schriftje uit mijn rugzak en schreef op wat ik vandaag gedaan had. Ik was bij Fotöbron geweest, had daar veel foto's geknipt en daarna was ik naar de haven hier gelopen. Ik had de hele tijd in het cafeetje hier rondgehangen, met wat mensen geprobeerd een praatje aan te knopen en uiteindelijk was ik naar de steiger gegaan. Na een paar bladzijdes vol te hebben geschreven stopte ik het schriftje weg. Ik trok mijn voeten op uit het water en droogde ze af met een handdoek die standaard in mijn rugzak zat. Na wat gehannes met mijn schoenen liep ik de steiger af, op weg richting de Fotöbron, waar ik een zolder bij een kleine boer had gehuurd. Ik liep over de Skiftesvägen, naar de Egnahemsvägen, waar het huis lag waar ik dus logeerde. Het lag helemaal aan het einde van de straat, dicht bij Fotöbron. Ik zwaaide naar de eigenaar van het huis toen ik het erf op liep. Er liep een trap van buitenaf naar de zolder, wat ik erg fijn vond. Zo hoefde ik niet door het huis heen als ik naar mijn kamer wilde. Eigenlijk was het niet echt een trap, het was een houten ladder. Behendig klauterde ik naar boven. Ik liet me in het stro dat overal lag vallen en sloot mijn ogen. Ik was misschien wel een beetje moe geworden van het lopen van vandaag. Nog snel besloot ik een wekker te zetten zodat ik op tijd wakker zou worden om te eten. Niet veel later doezelde ik in slaap.

Jytte

Mijn kont was al zo'n beetje gevoelloos toen de bus eindelijk stopte in Stockholm. Ik had de halve reis dan wel geslapen, maar uitgerust voelde ik me niet. De wegen in Zweden waren hobbelig en ongelijk, en iedere keer dat de bus over een hobbeltje racete was ik wakker geschrokken. Na me even uitgerekt te hebben en een broodje te hebben gegeten kocht ik een treinkaartje en slenterde naar het perron. Ik wierp een vlugge blik op de stationsklok. Ik had nog elf minuten voordat mijn trein naar Göteborg vertrok. Ik zuchtte bij het vooruitzicht op nog eens drie uur en een kwartier in de trein en hoopte vurig dat de trein comfortabeler was dan de bus. Ik plukte nog eens het papiertje uit mijn jaszak waar mijn reisplanning opgekrabbeld was. In Göteborg moest ik de bus pakken naar Lilla Varholmen. Vanaf daar moest ik dan op de pond naar Hönö Pinan färjeläge nemen en vanaf daar zouden mijn opa en oma me op komen halen met de auto. Dan was het nog maar een klein kwartier naar hun huisje aan de zuidkust van het eiland Fotö. Vlakbij de Fotöbron, de brug naar het eiland Hönö. Toen ik klein was was in er één keer geweest, maar ik kon me er niets meer van herinneren. Wel had ik ieder jaar op mijn verjaardag een kaartje van mijn opa en oma gekregen, en soms was het een ansichtkaart van de Fotöbron, of het uitzicht op het Kattegat. Het lanschap leek er adembenemend mooi te zijn en ik kon niet wachten om het met eigen ogen te zien, alleen jammer dat het zo afgelegen was. Waarschijnlijk was er niet eens internet. Maar ik kon natuurlijk altijd naar Sunny, Fly en Julia schrijven, en in geval van nood kon ik via de brug naar Hönö om een internetcafé te zoeken. Plotseling kwam de wachtende mensenmassa in beweging. De trein naar Göteborg reed denderend het station binnen. Ik hees mijn rugzak op mijn schouders en pakte de koffer die naast me stond. Behendig sprong ik in het gammele treinstel en zocht een plekje bij het raam. Ik gaapte vermoeid. Nog maar een paar uur voordat ik in een bed kon kruipen. Ik hoopte maar dat het zacht zou zijn.

Nee, ik heb heus niet de hele reis opgezocht met Google Maps. En nee, ik heb ook heus niet de plek waar haar grootouders wonen gevonden door op Mapcrunch Zweden af te struinen. Ik weet niet hoe je daarbij komt.

Julia

Dag 3

Met alle kracht die ik in mijn armen had probeerde ik mijn koffer op te tillen. Het ding verhoerde zich bijna niet. Ik hoorde het bekende, warme geluid van mijn broers lach. Rory liep langs me heen en sleurde mijn koffer mee alsof het gewoon een handtas was. Hij tilde de koffer in de achterbak van onze auto. Ik stapte achterin, plugde mijn oordopjes van mijn iPhone in mijn oren en wachtte tot de rest klaar was. Rory kwam naast me zitten en zette zijn zonnebril op. Mijn ouders kwamen er nu ook aan. "Heeft iedereen alles?" "Ja pap, dat heb je nu al voor de derde keer gevraagd." zei ik met een glimlachje. "Oké." Mijn vader startte de auto en we reden richting het vliegveld. Als het goed was, stonden Fly en Sunny daar op me te wachten. Ik sloot mijn ogen en luisterde naar de klassieke muziek die op mijn iPhone stond. Nog voordat ik vier liedjes had geluisterd stonden we al op het vliegveld. "Julia, ik til je koffer wel" hoorde ik Rory zeggen. "Dankje~" Ik stapte uit de auto. Mijn moeder en ik liepen voorop, gevolgd door papa en Rory met de koffers.

"Julia!" Hoorde ik twee meisjes schreeuwen zodra ik mijn eerste stap binnen de vlieghal zette. Niet veel later zag ik niets anders dan donkerbruine krullen. "Pas op dat je haar niet doormidden breekt!" hoorde ik Sunny zeggen. Fly liet me lachend los. "Ik ga jullie zo missen" Ik zette een pruillipje op. "Ahw!" Deze keer was het Sunny die me een knuffel gaf. "We blijven bellen!" "En mailen en schrijven!" maakte ik Fly's zin af. "Ah, Julia! Ik heb iets voor je gekocht!" Sunny begon in een plastic tas te rommelen. Ze overhandigde me een doos die ik nieuwsgierig opmaken. Het zat vol met verschillende koekjes. "Je bent zo mager, je moet het echt opeten! Dat moet trouwens sowieso, want je eten moet op zijn voordat je het land van bestemming bereikt!" zei ze. Ik keek haar aan alsof ze gek was. "Sunny..." Eerlijk gezegd wist ik niets te zeggen, dus ik maakte mijn zin niet meer af. "Hé! Koekjes!" Een onder de sproeten bezaaide arm kwam over mijn hoofd heen. Hij greep een koekje uit de doos. "Rory" zei ik lachend. "Die waren voor mij." Rory haalde nonchalant zijn schouders op. "Julia, we moeten gaan, kom je mee?" hoorde ik mijn vader ergens roepen. "Ik kom er aan!" Ik stak mijn beide armen uit en sloeg ze om Fly en Sunny heen. "Tot over vier weken!" Ik liet ze weer los en rende naar mijn ouders. Ik zwaaide nog een keer en vervolgens gingen we het hele vliegveld proces door. Na een flinke tijd zat ik dan eindelijk in hetvliegtuig.

Butterfly

Dag 2

"Jemig Jytte, wat heb je hier allemaal inzitten? Bakstenen?" Hijgend zette ik de versleten leren koffer neer. Jytte keek om en hees haar gigantische rugzak hoger op haar schouders. "Voornamelijk kleding, maar ik heb er wat zwaargewichten in gestopt om het je moeilijker te maken." Sunny trok een meelevend gezicht. "Moet ik je zo even aflossen?" vroeg ze vriendelijk. "Of ik?" vroeg Julia met een benauwde blik op Sunny's piepkleine lichaampje, lenig balancerend op haar favoriete, zwarte hakken." Ik zuchtte. Dat hielp niet echt. Julia was dan een halve kop groter dan Sunny, haar taille zag eruit alsof je hem met twee vingers doormidden kon breken. "Nee, het lukt wel." mompelde ik. "Zo is dat!" riep Jytte opgewekt, terwijl ze me een klap op mijn schouder gaf. "Jij bent hier de atlete. Laat maar eens zien wat je in huis hebt!" Mijn ogen lichtten op. Jytte had me uitgedaagd. Ik speurde het terrein van de haven af. "Race tot dat paaltje. Jij met de rugzak, ik met de koffer." Jytte schoot in de lach. "Oh, je bent echt verschrikkelijk, Fly." Ik rechtte mijn rug. "Kom op Jytte. Jij draagt het armbandje, dus je bent hebt al een oneerlijke voorsprong." Jytte knikte. "Oké dan. Julia?" Julia ging voor ons staan terwijl we onze plaatsen innamen. Ze stak haar arm in de lucht en haalde diep adem. "Op uw plaatsen. Klaaaar.... Af!" Ze liet haar arm zakken en Jytte en ik sprintten ervandoor. Meteen voelde ik dat mijn rennen met zo'n zware koffer geen goed idee was, maar Jytte ging ook niet erg snel. Bovendien deed Jytte nauwelijks aan sport. Ik kon dit makkelijk winnen. Ten minste. Dat dacht ik. Het gewicht van de koffer remde me flink af, en tot mijn afschuw begon Jytte me in te halen. Drie seconden vóór mij tikte ze het paaltje aan, gooide haar rugzak af en liet zich op de grond vallen. "Je wordt langzaam, Fly." hijgde ze. Ik schudde mijn hoofd. "Jij had een rugzak. Ik moest de koffer met één hand vasthouden, dat is veel moeilijker." Jytte begon te lachen. "Dat wist je ook al aan het begin van de race." Julia en Sunny waren inmiddels ook bij het paaltje aangekomen. Sunny keek me bezorgd aan. "Gaat het wel?" Ik knikte. "Alleen een gekneusd ego, da's alles." Julia lachte. "Zo te zien brengt het armbandje nu al geluk." Jytte sloeg haar armen over elkaar. "Hoe kom je erbij? Ik ben gewoon sneller!" Sunny wierp een blik op het schermpje van haar mobiel. "Dat is maar goed ook, want je boot vertrekt over tien minuten." Jytte knikte. "Dan mogen we wel opschieten." In een rap tempo liepen we naar de kade, waar grote veerboot lag te wachten. Julia slaakte een zucht bij het zien van een grote voertuig. "Dus een paar uur daarop, en dan nog een busreis van zes uur... De meeste mensen zouden gewoon het vliegtuig nemen." Jytte huiverde. "Nee bedankt. Ik ben in een vorig leven verongelukt in een vliegtuig-crash." Ik schudde mijn hoofd. "Nee, ik denk dat je één van die voetballers was, die met hun team neerstortte in de bergen en elkaar op moesten eten." Sunny trok haar wenkbrauwen op. "Dat was toch een rugbyteam?" Jytte lachte. "Geen idee. Ik ga jullie missen, mensen." Julia slikte. "Wij jou ook." "Dag Jytte!" riep Sunny, terwijl ze op haar tenen ging staan om Jytte te omhelzen. Jytte omhelsde haar stevig, zodat haar voeten van de grond kwamen. "Pas goed op jezelf, kleintje." zei ze zachtjes. Sunny knikte. "Jij ook." Ze liet Jytte los en veegde iets uit haar ooghoek. Daarna was het Julia's beurt. "Niet in een fjord vallen hè?" Jytte grinnikte. "Ik zal het proberen." Ze sloeg haar armen om Julia heen en de kraaltjes van haar armbandje rinkelden aan haar pols. "Veel plezier in Italië. En neem Pizza voor me mee." Julia giechelde. "Natuurlijk. En Schepijs en pasta en tiramisu." Jytte liet haar los en keek haar even aan. "That's my girl." "Èn cappuccino." zei ik nadrukkelijk. "Natuurlijk Fly." zei Jytte zachtjes. Ik voelde haar dunne armen om mijn hals. "Laat je wat heel van Californië? Niet teveel surfdudes verslinden hè?" Ik schoot in de lach. "Natuurlijk wel! Ik doe toch niet anders." Er klonk een hoorn op het schip, een signaal dat het bijna ging vertrekken. "Ik moet echt weg!" zei Jytte beteuterd. "Ik hou van jullie!" We riepen alledrie iets soortgelijks terug, en daarna zagen we alleen nog de gigantische rugzak met Jytte's lange benen eronderuit. En weg was ze.

Hyun Sun

Ik trok mijn wenkbrauwen hoog op. "Wat bedoel je daarmee?" vroeg ik aan Julia, die inmiddels stond te glunderen. "Gewoon, precies wat ik net zei. Wij maken het af!" Ze draaide rond op haar tenen en liet zich naast Fly op het bed van Jytte vallen. "Hoe had je dat dan in gedachte? Wil je dat we hier met zijn vieren kralen aan een armband schuiven?" vroeg ik droog. Julia schudde haar hoofd. Haar blonde krullen lagen als zonnestralen langs haar hoofd. Ik was jaloers op Julia's haren en dat wist ze. Eigenlijk was jaloers niet het goede woord, ik vond het mooi en wilde het graag hebben. Het leuke is dat Julia altijd claimt dat ze mijn haren wilt hebben. Ik glimlachte. "Nee, ik had het iets anders in gedachte. Wat nou, als we deze armband allemaal drie dagen houden. Na drie dagen gaat hij naar de volgende en elke keer als hij van eigenaar veranderd, hangt diegene er een nieuwe kraal aan." zei ze. "Dat klink leuk!" zei Fly. "Laten we het doen!" Ineens werden we allemaal heel enthousiast. "En dan schrijven we de hele tijd een brief om te vertellen wat er is gebeurd terwijl we de armband droegen." opperde ik. "Ja! En dan gaat hij deze vakantie veel reizen, want we hebben hem op vakantie natuurlijk ook nodig! Het wordt vast een geluksarmband of zo!" Julia klapte opgewekt met haar handen. "Beginnen we met een leeg stukje leer, of houden we de kralen er aan?" vroeg Jytte. Ik haalde mijn schouders op. "Nou, Julia zei afmaken en de kralen die er aan hangen zijn leuk, dus we kunnen ze gewoon laten hangen denk ik?" zei Fly. Ze nam de armband over uit Julia's handen en bekeek de kralen. Julia knikte. "Oké, oké! Wie begint er?" vroeg ik terwijl ik mijn hand door mijn pony haalde. Mijn lange nagels waren zwart gelakt, ik ging nooit de deur uit zonder gelakte nagels. "Ik vind dat Jytte mag beginnen, het is haar armband en zij gaat als eerste weg." zei Julia. Fly en ik knikte dat we het er mee eens waren. "Oké, naar wie moet ik hem sturen na drie dagen? We krijgen een vaste volgorde neem ik aan." zei Jytte. Ze had haar koffer nu vol zitten en ging op de grond zitten. Ze leunde met haar hoofd tegen de rand van haar bed. "Als we hem nou eerst naar jou sturen, vervolgens naar Julia, dan naar mij en dan naar Sunny, als Sunny het niet erg vind om als laatste te zijn?" zei Fly. Ik schudde mijn hoofd. "Ik blijf toch maar gewoon thuis en dan kunnen jullie er mooi kralen uit Zweden, Italië en Californië aan hangen!" zei ik met een grijns. Fly knikte. "Ik heb er zo'n zin in!" zei Julia blij.

Jytte

"Toch is het niet eerlijk." mompelde Fly beteuterd, terwijl ze frunnikte met het zwarte mutsje dat ik net nog op mijn hoofd had gehad. Ik gooide met een zucht een pyjama in de openstaande koffer en plofte naast haar op mijn bed. "Stel je niet zo aan, Fly. Jij hebt toch wel de meest glorieuze vakantiebestemming van ons allemaal!" Fly keek de groep rond. Sunny zat op de krakkemikkige oude bureaustoel achter mijn bureau en draaide er af en toe op rond, en Julia had zich comfortabel geïnstalleerd in de donkergroene fauteuil die meestal bezaaid was met kleren. "Je bent wel de enige die Europa verlaat..." zei Julia schichtig. "Maar jij gaat naar het land van pizza en cappuccino! Het centrum van het Romeinse Rijk! Een bruisend hart van geschiedenis en cultuur! Je hebt geen idee hoe graag ik met je zou ruilen!" "Maak je over die cappuccino maar geen zorgen, Fly." grinnikte ik. "In Californië hebben ze ook gewoon Starbucks hoor. Waarschijnlijk meer dan hier." Fly rolde met haar ogen. "Op iedere hoek van de straat. Het enige pluspuntje." Sunny onderdukte een giechelbui. We wisten allemaal van de bijna romantische relatie tussen Fly en cafeïne. "De enige die eigenlijk mag klagen over haar vakantiebestemming is Sunny." zei ik, terwijl ik op stond om het donkerharige meisje een troostende aai over haar hoofd te geven. "Zij gaat helemaal nergens heen." Sunny haalde haar schouders op. "Ik vind het niet zo erg hoor. Ik ga jullie alleen zo missen." Er verscheen een waterig glimlach je op haar gezicht. "Sunnyyyy!" riep ik, terwijl ik voorover boog om haar te knuffelen. "Ik blijf maar vier weken weg! En ik zal de hele tijd aan je blijven denken, oké? Ik mail je iedere dag! Of in ieder geval iedere week." "Wij allemaal." stemde Fly in. "Maar dan nog zou ik nog altijd liever met je ruilen." Julia keek verbaasd. "Zou je liever in London blijven dan naar Californië gaan?" Fly knikte. "Ik heb niks tegen Californië ofzo hoor, maar mijn moeder en Amerika is ongeveer net zo'n goede combinatie als water en dat poeder waar je behangplaksel van maakt." Sunny keek verward. "Maar daar moet je toch ook water bij doen?" Fly knikte langzaam. "Wel als je behangplaksel wilt." Even overdachten we deze metafoor met zijn allen in stilte voordat ik opstond om weer verder te gaan met inpakken. Fly liet zich achterover op mijn bed vallen en keek naar de lichtgevende plastic sterren op mijn plafond. Julia kwam overeind en begon laden van kasten op mijn kamer open te trekken, iets wat ze vaker deed als ze zich verveelde. Ik vond het niet erg, ik had toch geen geheimen voor haar. Voor niemand van deze drie meiden eigenlijk. We hadden elkaar ontmoet op blokfluitles, toen we vijf en zes jaar oud waren, en sindsdien waren we onafscheidelijk. "Hè... Jytte, wat is dit?" Julia draaide zich om. Ze had een leren koord in haar handen met drie kleine kraaltjes eraan; Een houten, een zilverkleurige, en een doffe, glazige met een melkachtig witte kleur en iets wat op een minuscuul bloemblaadje leek in het glas. Ik staarde er even naar en schoot toen in de lach. "Dat was het begin van een armbandje. Zoals zoveel dingen heb ik het nooit afgemaakt." Sunny leunde voorover om het armbandje beter te kunnen zien. "Het is best mooi..." zei ze zachtjes. "Je moet het afmaken!" Julia grijnsde breed en trok één wenkbrauw op. "Of..." begon ze samenzweerderig." "Wíj maken het af!"

Introductie: Hyun Sun Hyeong, Julia Stuart, Ian Miller en Cameron White

Naam: Hyun Sun ‘Sunny’ Hyeong (현선형)
Leeftijd: 17
Uiterlijk: Heel erg donkerbruin, lang haar. Het komt tot net onder haar schouderbladen. Ze heeft een rechte pony en haar haren krullen in de punten. Ze heeft er wat high-lights in. Ze heeft grote, schuinstaande, donkere ogen, een klein neusje en wat vollere lippen. Haar gezichtje is schattig om te zien. Ze draagt lenzen die ze soms vervangt door een bril met een vierkant, zwart montuur. Ze is ongeveer 165 cm lang. Over het algemeen draagt ze graag kleding met opgewekte kleuren en veel armbanden. Ze is verliefd op haar zwarte hakken en ze draagt haar haren vaak los.
Familie: Sunny is enig kind. Haar vader, Jin-Ho Hyeong, is Koreaans. Voor zijn werk is hij naar London verhuisd. Daar ontmoette hij Amy Smith. Een paar jaar later trouwde hij met haar. Sunny ’s vader is bedrijfsleider van een bedrijf dat mobieltjes produceert en verkoopt. Sunny praat Koreaans met haar vader. Haar moeder Amy werkt niet. Sunny heeft een hechte band met haar moeder. Haar moeder werkt niet omdat ze een zwakke gezondheid heeft. Ze is heel erg snel ziek en heeft problemen met haar longen. Hierdoor neemt Sunny grote delen van het huishouden op zich.
Meer: Sunny heeft thuis nooit echt kind kunnen zijn omdat ze altijd haar moeder moest helpen. Hierdoor gedraagt ze zich soms nogal kinds als ze bij vrienden is. Verder is ze goed in het inhouden van haar emoties. Ze kropt al het negatieve op. Na al die tijd zit alles nog al hoog en er hoeft niet veel mee te gebeuren of ze bezwijkt er onder.
Vakantiebestemming: Ze blijft thuis

Naam: Julia Stuart
Leeftijd: 17
Uiterlijk: Julia heeft blond krullend haar dat tot iets over haar schouders valt. Ze heeft vriendelijke licht bruine ogen en lichte sproetjes op haar neus en wangen. Ze bloost redelijk snel. Julia is niet super klein of super groot. Ze heeft een gemiddelde lengte. Ze is wel mager, ondanks dat ze het liefst de hele dag door hamburgers eet. Ze vindt haar magerheid niet zo mooi. Bikini’s staan haar slecht en ze ziet eruit alsof ze doormidden te breken is. Ze heeft al meerdere keren geprobeerd aan te komen, maar het gaat niet bepaald volgens plan. Julia draagt vaak witte, lichte kleding, vooral in de zomer. Haar haren draagt ze graag los, of in een slordige knot boven op haar hoofd.
Familie: Julia heeft een oudere broer Rory van 20. Ze hebben een goede, hechte broer-zus band. Rory speelt elektrisch gitaar. Julia’s moeder, Mary is een echte moeder moeder die koekjes bakt en met thee op haar dochter wacht als ze uit school komt. Haar vader John, is bakker. Ze hebben ook nog twee honden. Een Chihuahua Lola en een zwarte labrador Donald.
Meer: Julia speelt viool en doet aan klassiek ballet. Ze speelt al viool vanaf een jonge leeftijd. Na de blokfluitles, waar ze haar beste vriendinnen van kent, is ze viool gaan spelen. Ze bezit alle diploma’s en zou naar het conservatorium mogen. Maar het ballet is ook erg belangrijk voor Julia. Ze danst om haar gevoelens te uiten. Verder kan ze absoluut niet koken en is ze een hopeloze romanticus.
Vakantiebestemming: Italië

Naam: Ian Miller
Leeftijd: 19
Uiterlijk: Donkerbruin kort haar, laten we zeggen dat het wat lijkt op het haar van Kostas. Hij heeft groenblauwe ogen en is lang. Hij heeft een blanke huidskleur. Hij draagt graag T-shirts met opvallende prints, korte broeken en berg schoenen. Dit laatste komt doordat hij veel reist en graag buiten is.
Familie: Ian heeft een oudere zus, Rose, ze is 24. Zijn ouders zijn uit elkaar en hij woont bij zijn vader. Ian komt uit Dublin en is dus Iers. Hij reist veel met zijn vader. Zijn moeder spreekt hij niet veel. Zijn ouders zijn uit elkaar omdat Ians moeder, die overigens Mary heet, vreemd ging. Ze is uiteindelijk met die waarmee ze vreemd ging kerel getrouwd. Ians vader, Jack, heeft geen nieuwe vriendin.
Meer: Ian reist dus veel. Hij houdt er van nieuwe culturen te leren kennen en hij vind de natuur erg interessant. Hij is al op heel veel plaatsen in de wereld geweest. Hij gaat het allerliefst naar Aziatische landen, vanwege het grote cultuur verschil. Verder doet Ian aan bergbeklimmen en badminton.
Vakantiebestemming: Scandinavië

Naam: Cameron ‘Surfdude’ White
Leeftijd: 21
Uiterlijk: Donkerblond warrig haar. Het is niet lang en niet kort en staat altijd een beetje omhoog. Het krult een klein beetje. Zijn huid is over het algemeen licht gebruind omdat hij heel erg veel buiten is. Hij heeft lichte blauwe ogen en een vriendelijke brede grijns op zijn gezicht. Cameron leeft om te sporten, in het bijzonder surfen, hierdoor heeft hij een zekere vorming van een six-pack en mooie gespierde armen. Niet teveel, want dat vind hij lelijk. Hij draagt ook heel erg cliché, een ketting met een haaientand er aan.
Familie: Cameron heeft een jonger broertje, Jacob, hij is 19. Hij heeft ook nog een jonger zusje, Chloe, zij is 17. Ze hebben allemaal donkerblond haar en lichte blauwe ogen. Cameron werkt samen met zijn broertje en zusje in de strandtent van zijn ouders. Zijn ouders heten Candice en Max. George heeft leren surfen van zijn vader.
Meer: Cameron heeft een tijdje gerookt. Hij wilde hier graag mee stoppen en besloot daarom chocolade sigaretten te kopen, met als resultaat dat hij nu een verslaving heeft aan die dingen. Hij heeft altijd meerdere pakjes chocolade sigaretten op zak en eet ze erg graag. Cameron doet het goed bij de meisjes en heeft al enkele vriendinnetjes achter de rug. Erg lange relaties waren het nooit. Cameron is best zeker van zichzelf, waardoor hij soms nogal arrogant overkomt. Het is niet zo bedoeld. Eigenlijk is hij gewoon een hele lieve jongen met een passie voor surfen. Cameron woont in Californië.
Vakantiebestemming: Hij blijft thuis.

Ian lijkt misschien een beetje diepteloos, maar hij heeft een eigen karakter en meer diepgang dan is beschreven.. Ik ben gewoon slecht met omschrijven xD

Introductie: Jytte Vilhjamsson, Feliciano Pellegrino Maggiarra, Lyle McFayne en Butterfly Simmons

Naam: Jytte Vilhjalmsson

Leeftijd: 18

Uiterlijk: Jytte is redelijk lang, mager en flat-chested en heeft nogal een hoekig figuur. Ze heeft halflang, stijl, dun witblond haar met een rechte pony, dat ze vaak in één of twee staartjes draagt. Als het niet goed wil zitten stopt ze het weg in een grote zwarte muts. Jytte heeft een spits gezicht met een bleke huid en kille grijsgroene ogen. Ze heeft een neuspiercing en heeft een bril met een zwaar, zwart montuur, maar die heeft ze niet altijd op. Ze heeft namelijk ook lenzen. Qua kledingstijl is ze een beetje hipster. Ze draagt vaak skinny jeans of leggings met wijde shirts, brede riemen, lange kettingen en sjaals. Ze draagt vaak Vanz maar ook verschillende geeky leren schoenen. Haar favoriete paar is een paar versleten leren pipi langkous-achtige enkellaarsjes.

Familie: Jytte komt uit Zweden en is de enige dochter van Veronika en Noak Vilhjalmsson. In tegenstelling tot Veronika is Noak ondanks zijn Zweedse afkomst opgegroeid in Engeland. Op 28-jarige leeftijd verhuisde hij terug naar Zweden en ontmoette Veronika. Ze trouwden en kregen Jytte, die ze besloten tweetalig op te voeden. Toen Jytte zes was overleed Veronika aan een uit de hand gelopen longontsteking. Zweden herinnerde Noak teveel aan zijn overleden vrouw, dus besloot hij met Jytte terug te verhuizen naar Engeland. London om precies te zijn. Hier ging Jytte op blokfluitles omdat haar psycholoog meende dat dat goed was voor de rouwverwerking. Zes jaar later hertrouwde Noak met de Engelse Claire Miller. Jytte heeft een hechte band met haar vader en hoewel ze goed met Claire overweg kan, zal ze haar nooit echt als haar eigen moeder kunnen beschouwen.

Meer: Jytte is een sterke persoonlijkheid. Ze is verantwoordelijk en erg gehecht aan haar onafhankelijkheid. Ze is niet bepaald romantisch ingesteld en heeft een hekel aan chlichés. Ze is erg cynisch, maar heeft een goed gevoel voor humor, en is over het algemeen vriendelijk. Haar vrienden bewonderen haar omdat ze ogenschijnlijk nergens bang voor is, maar ze heeft enorm veel moeite om mensen in haar hart toe te laten. Ze stelt zich niet graag kwetsbaar op en staat zichzelf geen zwakte toe. Verder is ze best wel protectief over haar vrienden en komt ze altijd voor ze op. Ze is ook erg geinteresseerd in het sterrenstelsel en gaat na de zomervakantie astronomie gaan studeren.

Vakantiebestemming: Dit jaar gaat Jytte voor het eerst sinds de dood van haar moeder terug naar Zweden om haar grootouders op te zoeken in de zomervakantie.

Naam: Feliciano Pellegrino Maggiarra

Leeftijd: 19, bijna 20

Uiterlijk: Feliciano heeft een zongebruinde huid en een slank postuur. Hij is vrij lang, maar niet slungelig en heeft stevige bovenarmen, maar is niet overdreven gespierd. Hij heeft halflang pikzwart govend haar dat soms een beetje voor zijn donkerbruine ogen hangt. Hij heeft redelijk wijdse neusvleugels en zijn mondhoeken wijzen iets omhoog. Hij heeft iets ondeugends over zich. Hij draagt vrij simpele kleding/ Meestal jeans met witte of zwarte bloesjes of effen shirt. Het is echter ook niet zeldzaam om hem in pak aan te trekken. Als hij niet moet werken, draagt hij ook graag gemakkelijke sweaters en shirts met sneakers.

Familie: Feliciano studeert in Milaan maar woont in de zomer samen met zijn moeder Alessandra, en zijn 12-jarige zusje Angelica, die nogal bijdehand is. Zijn vader heeft zijn moeder verlaten toen deze zwanger was van Angelica, en heeft sindsdien niets meer van zich laten horen. Daarna werd Feliciano de man in huis. Hij kookte, deed alle zware klusjes en bracht Angelica naar school en haalde haar op. Feliciano is hierdoor erg zelfstandig geworden en hij en Angelica hebben een hele hechte band ontwikkeld. Hij is erg protectief over zijn kleine zusje.

Meer: Feliciano is een intelligente jongeman. Hij studeert Engels aan de universiteit en spreekt hierdoor goed Engels, wat erg handig is in de ijssalon in het touristische dorpje. Hij is erg betrouwbaar en verantwoordelijk, maar ook een beetje een flirt en een enorme charmeur. Hij is echter geen rokkenjager en heeft, mede door zijn opvoeding door zijn moeder en zijn geliefde zusje een groot respect voor vrouwen. Hij mag dus graag wat flirten, maar meestal blijft het daar ook bij. Als hij dan wel verliefd wordt is hij ontzettend romantisch. Het soort jongen dat aan komt zetten met rozen en chocola en poëzie. Hij is dan ook een groot Shakespeare-fanaat, mede door zijn studie. Af en toe schrijft hij ook zelf gedichten en korte verhalen. Hij houdt veel van schrijven en wil na zijn studie journalist worden in het buitenland. Ook kan hij bijzonder goed koken.

Vakantiebestemming: Iedere vakantie gaat Feliciano terug naar zijn geboortestad/dorp om om bij zijn familie te zijn en te werken in zijn moeder's ijssalon Tregua.

Naam: Lyle McFayne

Leeftijd: 19

Uiterlijk: Lyle heeft warrig bruin haar dat zich weinig aantrekt van de zwaartekracht. Hij heeft een hoekig gezicht met een grove kaaklijn en helder lichtblauwe ogen die nogal opvallen door zijn lange, donkere wimpers. Hij is niet erg consequent met scheren en laat regelmatig een stoppelbaardje staan. Hij heeft een gemiddelde lengte en normaal postuur, misschien iets aan de magere kant. Hij draagt meestal versleten jeans en baggy kakibroeken met daaronder Converse Allstars in allerlei kleuren en printjes. Erboven draagt hij meestal een shirt met een bloesje, capuchonvest of jack. Om zijn hals draagt hij altijd het zilveren naamplaatje dat hij voor zijn 13e verjaardag van zijn broer heeft gekregen. Om zijn polsen draagt hij verscheidene leren armbandjes en hij draagt vrijwel altijd minstens 3 brede, zilveren ringen.

Familie: Lyle woont alleen met zijn moeder Jude en zijn vader Gareth in een vrijstaand huis in een buitenwijk van Edinburgh. Hij heeft ook nog een oudere zus genaamd Grace (24), maar die woont al op zichzelf met haar vriend Darren. Hij had ook een oudere broer Gale die nu 28 zou zijn, maar die is 3 jaar geleden omgekomen in een auto-ongeluk. Lyle had een hechte band met zijn broer en mist hem ontzettend.

Meer: Lyle was altijd een intelligente, vrolijke, geduldige en opgewekte jongen, met een passie voor film. Hij en Gale maakten vaak samen filmpjes. Gale hielp hem dan met filmen en regelde acteurs en locaties. Lyle deed het meeste filmwerk, schreef de scripts en monteerde alles aan elkaar. Samen waren ze een goed team, en Lyle had naast Gale ook nauwelijks vrienden. Op de middelbare school was hij niet erg populair. Vanwege zijn onzekerheid was hij een makkelijk doelwit voor pesterijen, maar nadat Gale hier achter kwam hadden de pestkoppen geen leven meer. Gale stond altijd voor zijn kleine broertje klaar, en Lyle keek ontzettend naar hem op. Ze deden alles samen. Sinds Gale's dood is Lyle nogal veranderd. Hij keerde zich in zichzelf en raakte zijn camera niet meer aan. Ook op school ging het slechter. Zijn cijfers gingen hard achteruit, en hij moest een jaar overdoen en raakte betrokken bij vechtpartijen in de gangen. Anderhalf jaar lang was hij depressief, maar hij begint er net weer een beetje bovenop te komen. Nog steeds brengt hij veel tijd alleen door en van zijn voorheen extroverte persoonlijkheid is niet veel over.

Vakantiebestemming: London.

Naam: Butterfly "Fly" Simmons

Leeftijd: Net 18

Uiterlijk: Fly heeft een dikke bos lange donkerbruine krullen en een licht getinte huis vol met sproeten. Ze heeft hoge jukbeenderen en een kuiltje in haar kin. Ze heeft bruine ogen en lange wimpers en draagt nauwelijks make-up, tot ergernis van haar moeder. Haar haren heeft ze meestal in een staart, knot of lange vlecht. Ze geeft niet zoveel om uiterlijkheden. Hoewel haar moeder altijd probeert haar in de meest fancy outfits te hijsen draagt ze het liefst vrij simpele kleding. Als het maar een beetje lekker zit, vindt ze het al heel snel prima.

Familie: Fly komt uit een bijzonder welgesteld gezin. Haar vader Richard Simmons is de eigenaar van een grote kledingketen en haar moeder Hilary Grace Kennedy-Simmons (ze heeft haar eigen naam gehouden omdat ze er trots op is dezelfde achternaam te hebben als de oud-president van de States) werkt part-time als styliste. Fly heeft ook nog een zusje Honeybee (8) en een broertje King (12). Richard is een enorme work-a-holic en is niet veel thuis. Als hij wel thuis is zit hij zo'n beetje aan zijn laptop vastgeplakt. Hilary komt uit een arbeidersgezin, en is vooral met Richard getrouwd vanwege zijn geld en succes. Ze is ontzettend materialistisch en geobsedeerd met Hollywood en alles wat beroemd is. Ze brengt het grootste deel van haar tijd door met realitysoaps en roddelbladen. Honeybee's leven draait grootendeels om haar nagellakcollectie en haar falabella-pony Cupcakes. King's grote passie is lacrosse. Hij is dan ook erg blij om naar Amerika te gaan, omdat in Engeland nauwelijks lacrosse gespeeld. Hij zit thuis in een voetbalteam om toch in conditie te blijven. Fly heeft haar vader's intelligentie geërfd en heeft weinig raakvlakken met de rest van haar familie. Ze gaat dan ook met grote tegenzin met haar familie mee op vakantie naar Californië, omdat Hilary haar nog niet verantwoordelijk genoeg vindt om alleen thuis te blijven.

Meer: Fly ergert zich mateloos aan het oppervlakkige gedrag van haar familie. Zelf is ze meer een intellectueeltje. Ze doethard haar best op school en is erg competitief. Ze wil naar de beste universiteit van Engeland en werkt daar ook superhard voor. Ze maakt veel extra opdrachten en vraagt altijd het uiterste van zichzelf. Naast haar schoolwerk sport ze veel. Ze loopt hard om haar concentratie te bevorderen en speelt fanatiek volleybal. Ook is ze gek op avontuurlijke sporten als windsurfen, snowboarden en bergbeklimmen. Ook met sport is ze erg competitief en hierdoor wil ze nog wel eens haar eigen grenzen overschrijden. Dit is juist in haar gecal niet handig. Ze heeft namelijk suikerziekte en valt heel snel flauw. Dit gebeurt vooral als ze gestresst is of zich teveel inspant, wat vanwege haar leefstijl allebei nogal vaak voorkomt. Als ze naast sport en leren nog tijd overhoudt leest ze graag literatuur. Het is één van de weinige hobbies die niet in strijd is met haar gezondheid, en het geeft haar rust. Door haar drukke leven en veeleisende persoonlijkheid vergeet Fly nog wel eens lol te maken. ook kan ze door haar intelligentie en competitiedrang nog wel eens betweterig en verwaand overkomen. Hierdoor maakt ze niet makkelijk vrienden. Ze is absoluut geen stille boekenwurm. Ze zegt wat ze denkt en kan met name als het over haar vrienden gaat behoorlijk fel uit de hoek komen.

Vakantiebestemming: Californië.