Feliciano

Julia keek Gugliemo een beetje verward na. "Maak je geen zorgen." zei ik glimlachend. "Ik vertrouw Gugliemo met mijn leven. Vooral als mijn leven zou afhangen van wat het mooie meisje dat ik naar zijn restaurant hebt gebracht van haar pizza vindt." Julia giechelde nerveus, en haar wangen kleurde een beetje. Stiekem maakte ik me iets meer zorgen dan ik liet zien. Ik vertrouwde Gugliemo als het op de kwaliteit en de smaak van het eten aankwam, maar zijn grijns bij het zien van Julia had me wel een beetje nerveus gemaakt. De man had een hart van goud, maar hij was erg geinteresseerd in mijn liefdesleven, en had me al meermaals geprobeerd te koppelen aan zijn serveersters.
"Gugliemo leek je goed te kennen." zei Julia, alsof ze mijn gedachten had gelezen.
Ik knikte. "Ik kom hier regelmatig. Mijn zusje Angelica is een groot pizzafanaat."
"Jouw zusje heeft een goede smaak!" zei Julia meteen vol overtuiging. "Is ze veel jonger dan jij?"
"Ze is 12." antwoordde ik. Julia knikte langzaam. "En ik ben 19. 7 jaar dus." voegde ik er aan toe, vermoedend dat Julia mijn leeftijd wilde weten. Er leek iets van opluchting in haar blik te liggen toen ze weer opkeek. Even keek ze me aan, en liet haar blik toen weer omlaag glijden, en bleef hangen ergens ter hoogte van mijn sleutelbeenderen.
"Heb jij broers en zussen?" vroeg ik, nog steeds denkend aan Angelica, en me ineens pijnlijk bewust van de openstaande knoopjes van mijn bloesje. Misschien was twee toch nog teveel geweest...
"Een oudere broer, Rory." zei Julia, die tot mijn opluchting haar blik losscheurde van mijn borstkas. "En Lola en Donald, onze honden. Heb jij huisdieren?"
"Alleen Angie." grinnikte ik. "Ze is een klein aapje, dat altijd overal opklimt. Vooral op mij."
Julia lachte en ik voelde iets warms op mijn gezicht. Die kaarsen op tafel gaven heel wat warmte af.
Net op dat moment kwam Fabiola weer bij ons tafeltje staan met een klein kladblokje.
"Joellie pizza's worden gemaakt." zei ze met een zwaar Italiaans accent. "Wat kan ik in die tussentijd voor joellie ienschenken?"
"Voor mij gewoon water, alstublieft." zei Julia beleefd.
"Doe maar een karaf met twee glazen!" vulde ik aan. Fabiola krabbelde wat op haar kladblokje. "Komt eraan," zei ze met een knikje, en ze verdween weer richting de keuken.
"Drink jij ook niet?" vroeg Julia wat verrast. Ik haalde mijn schouders op. "Niet als ik met een minderjarige ben." Julia sloeg haar ogen neer en keek een beetje beteuterd. Shit, misschien moest ik dat niet al te veel benadrukken. Niet dat het me iets uitmaakte. Ik kon een wijntje op zijn tijd waarderen, maar ik miste het echt niet. "Daarnaast." zei ik met mijn charmantste glimlach, in een poging de schade te herstellen. "wil ik vanavond absoluut nuchter blijven, zodat ik me later nog ieder detail zal kunnen herinneren."
Julia's prachtige glimlach vond zijn weg terug naar haar gezicht en ik slaakte een zucht van opluchting. Net op dat moment kwam Fabiola weer aanlopen met een glazen karaf vol water, die ze tussen ons in op tafel zetten. Julia en ik stamelden tegelijkertijd en bedankje en Fabiola liep weer weg. Ik wilde de karaf meteen pakken om voor mij en Julia in te schenken, maar Julia had duidelijk hetzelfde idee, waardoor mijn hand werd gevangen tussen de ijskoude karaf en Julia's warme zachte vingers. Mijn hart sloeg een slag over en ik zag een rode blos over Julia's wangen kruipen, waardoor mijn hart nog harder te keer ging.
"Scusi!" flapte ik eruit, vergetend hoe ik ookalweer Engels moest spreken, en ik trok mijn hand terug. Julia, nog steeds vuurrood, pakte zonder iets te zeggen de karaf en schonk met trillende handen een glas water in. Toen haar glas gevaarlijk vol zat hield ze de karaf even in de lucht, aarzelde, en schonk toen ook een glas voor mij in.
"Dankje." zei ik met een glimlach. Julia glimlachte terug, en even leek het ongemakkelijke moment voorbij. Maar toen arriveerde Gugliemo met onze pizza's. Of beter gezegd. Pizza.
"Voor Feliciano en zijn bella signora!" zei hij triomfantelijk, en met een zwierig gebaar zette hij een gigantisch bord tussen ons in op het kleine tafeltje. Het bord bevatte een enkele pizza, rijkelijk belegd met tomaatjes, mozzerella en pesto, en achteraf besprenkeld met verse basilicum en extra parmezaanse kaas. De pizza was makkelijk groot genoeg om ons allebei te voeden, dat was het probleem niet. In het midden van de pizza echter, lag een verzameling sappige rode cherrytomaatjes, met veel zorg neergelegd in de vorm van een hartje.
"Smakelijk eten." zei Gugliemo op zijn zangerige toon. "Maar eet je niet te vol, want als toetje heb ik voor jullie een voortreffelijke tiramisu" - hij maakte een cirkel van zijn duim en wijsvinger op het woord 'voortreffelijk', "Speciaal voor jullie, van het huis." Hij wierp een blik op Julia, die blozend naar de dampende pizza staarde, en wreef zich verrukt in zijn handen. Hij was duidelijk erg tevreden over zijn acties. "Dankjewel Gugliemo." zei ik met alle dankbaarheid die ik op kon brengen. Ik wist dat de oude man het goed bedoelde, maar ik kon wel door de grond zakken. Gugliemo gaf me een vette knipoog en verdween weer richting de keuken. Julia keek nog steeds naar de pizza met een mengeling van verwarring en verlangen om haar tanden in het ding te zetten. Beide kon ik goed begrijpen. Ondanks de ietwat genante presentatie van het eten, deden de aroma's van gesmolten kaas en kruidige tomatensaus ook mij het water in de mond lopen.
"Het ziet er eh... Heerlijk uit." zei Julia, duidelijk opgelaten. Ik slaakte een diepe zucht terwijl ik mijn bestel uit het servet wikkelde, waar het in gerold was.
"Het spijt me Julia, ik wist niet dat hij dat zou doen."
Julia keek me even aan en schoot toen in de lach. "Het geeft niet." zei ze uiteindelijk. "Ik vind het wel schattig."

Julia

Terwijl we naar de pizzeria liepen wreef ik zachtjes over mijn hand op de plek die eerder was aangeraakt door Feliciano's lippen. Elke keer als ik er aan dacht werd mijn lichaam overspoeld door een golf van kriebelende gevoelens. De grote grijns die op mijn gezicht stond was onmogelijk om te verbergen. We liepen ongeveer tien minuten en eindigde voor een klein en oud gebouw dat bijna helemaal verscholen ging achter twee grote, zo te zien al een ruime tijd niet meer gesnoeide, rozenstruiken. Het uithangbordje dat hard aan vervanging toe was, was nog net te zien. De goudverf van de sierlijke letters van 'Gugliemo' waren af aan het bladderen, maar de pizza geur die naar buiten kwam drijven rook goddelijk. Sterker nog, ik had nog nooit zoiets lekkers geroken! Nee, dat was een leugen. Feliciano rook het lekkerst! Oh, wat dacht ik nou weer? Ik voelde mijn wangen rood gloeien. "Dit is het dan." Feliciano gebaarde triomfantelijk naar het kleine gebouw. Zijn glimlach liet mijn hart nog sneller kloppen. Hij pakte mijn hand vast en leed me voor naar binnen. Toen we door de deuren liepen rinkelde er ergens een belletje. Rustig probeerde ik het interieur in me op te nemen, maar het was zo overweldigend druk dat het nogal veel moeite kostte. Er hingen foeilelijke groene gordijnen met een paarse bolletjes print. Al lampen waren voorzien van een kap die zo uit mijn oma's huis zouden kunnen zijn gehaald. Aan iedere tafel stonden verschillende soorten stoelen en de muren waren volgehangen met de raarste verzameling kattenschilderijen die ik ooit gezien had. Toch hing er op een of andere manier wel een huiselijke en gezellige sfeer. Het was niet heel erg druk. Links achter in de hoek zat een gezin van vier, allemaal met een indrukwekkende pizza voor hun neus. Voor bij het raam zat nog een volwassen stel met grote borden pasta. Er klonken haastige voetstappen en een wat stevigere man in een wit koks pak verscheen voor ons. "Feliciano!" De man opende blij zijn armen alsof hij Feliciano ging omhelzen. "Gugliemo, ik wil graag de beste tafel die je te bieden hebt!" De manier waarop Feliciano 'Gugliemo' uitsprak klonk zo mooi! De kok die dus Gugliemo heette keek eventjes verrast naar ons beide en glimlachte toen nog breder. "Een momentje alstublieft" Zei hij zangerig en vervolgens riep hij iets Italiaans de keuken in. "Fabiola, leidt onze gasten alsjeblieft naar tafel 16." Beval Gugliemo toen er een vriendelijk uitziend meisje uit de keuken stapte. "Certo" reageerde het meisje. Ik vermoedde dat het iets als 'natuurlijk' betekende. Met een lieve glimlach liep Fabiola ons voor. Tafel 16 was een tafel in een afgelegen hoekje van het restaurant. Door een raam dat deels ingelegd was met glas in lood konden we naar de zee kijken. Terwijl we gingen zitten rende Fabiola haastig heen en weer om de kaarsen op tafel aan te steken en ons te voorzien van een menukaart. Ook stond er al een set wijnglazen klaar. Feliciano keek me vragend aan "Drink je?". Door de zenuwen moest ik een beetje lachen. "Was je van plan me dronken te voeren? Helaas, maar ik mag wettelijk nog geen alcohol drinken." Plaagde ik hem een beetje. Feliciano trok een beetje verrast zijn wenkbrauwen op. "Ik weet dat het onbeleefd is om de leeftijd van een mooie dame te vragen, maar je maakt me wel een beetje nieuwsgierig nu." "Ik ben 17" antwoordde ik met een lichte zucht. Feliciano stond op het punt om iets te zeggen toen Gugliemo aan kwam lopen. Hij had een dunne vaas gevuld met water in zijn handen. Met nog altijd dezelfde brede glimlach als toen we binnenkwamen zette hij deze op onze tafel. "Voor de roos die de jongedame in haar handen heeft" Hij stak zijn handen naar me uit met het gebaar om de roos aan te nemen. "Dankuwel" mompelde ik een beetje verlegen terwijl ik de roos aangaf. "Heeft u al besloten wat u wilt bestellen?" vroeg Gugliemo. "Persoonlijk raad ik de minestrone soep van vandaag aan. Fabiola's geheime recept!" zei hij met een knipoog. "Bedankt voor de aanrader Gugliemo, maar wij zijn hier vandaag met een missie. De dame tegenover mij houdt namelijk heel veel van pizza, dat overdrijf ik niet." Feliciano keek me met een speelse grijns aan. Gugliemo klapte opgewekt in zijn handen. "Dan weet ik de perfecte pizza voor u!" riep hij opgewekt. Gulzig nam hij de menukaarten in en rende hij terug de keuken in. Een beetje verbaasd keek ik hem na. Dus de mensen in Italië kiezen niet zelf hun gerecht uit?

Feliciano

Na mijn dienst in Tregua nam ik een snelle douche en verwisselde mijn met ijsvlekken besmeurde T-shirt voor een schoon wit bloesje. Toen ik door de woonkamer liep zag ik een vaas vol rode rozen op tafel staan. Perfect. Ik zocht de mooiste roos uit, greep mijn schoudertas en wilde net naar buiten gaan toen mijn moeder de kamer binnenkwam, met Angelica op haar hielen.
"En waar denk jij heen te gaan?" riep mijn moeder achterdochtig.
Ik draaide me op met een glimlach. "Gugliemo. Maar er staat voor jou en Angelica nog risotto in de koelkast."
Mijn moeder bekeek me van top tot teen en kneep haar ogen tot spleetjes. "En sinds wanneer breng jij rozen voor Gugliemo mee?"
Ik grinnikte een beetje beschaamd. "De roos is niet voor hem." gaf ik toe. "Ik ga dineren met een Engelse schoonheid?"
"Feli heeft een date!" gilde Angelica.
"Aaaaah, een meisje?" riep mijn moeder verrukt, en in twee grote stappen stond ze voor mijn neus. "Ah, maar zo kun je toch niet voor een dame verschijnen Feliciano!" mompelde ze kritisch terwijl ze mijn nog vochtige haren achteroverstreek en bovenste knoopjes van mijn bloes dichtknoopte. "Altijd toch weer die blote borst!" mopperde ze streng. "Waarom denk je dat een bloed zoveel knoopjes heeft hè? Die zitten er niet voor de sier. Als je gelijk je hele borst laat zien jaag je die meisjes alleen maar weg." Ik rolde met mijn ogen maar liet mijn moeder haar gang gaan. Toen ze me had omgetoverd in perfecte schoonzoon materiaal zette ze een stap achteruit om het eindresultaat te bewonderen.
"Aaaah. Veel beter." zei ze tevreden. "Nou, denk aan je manieren, wees een heer, schrik haar niet af met je eeuwige geflirt. En veel plezier." Ze grijnsde breed, drukte een kus op mijn voorhoofd en verdween weer naar de achtertuin. Angelica bleef staan en bestudeerde me kritisch.
"Ik wil ook pizza." zei ze verontwaardigd.
"Volgende keer." zei ik. "Of wil je graag mee?"
Angelica trok een gezicht. "Ew nee, straks gaan jullie zoenen."
Ik schoot in de lach. "Ik denk niet dat het zover gaat komen. Ik ken haar nog maar net."
Angelica knikte langzaam en bestudeerde me even kritisch als mijn moeder had gedaan.
"Kom eens hier." commandeerde ze. Ik liep gehoorzaam naar haar toe en ze gebaarde dat ik door mijn knieën moest gaan. Ik leunde voorover en grijnsde terwijl Angelica mijn zorgvuldig achterover gestreken haar weer naar voren trok en met haar vingers in de war maken. Daarna trok ze de bovenste drie knoopjes van mijn bloes weer open, en trok wat aan de kraag, zodat een deel van mijn borstkas ontbloot was. "Veel beter." zei ze tevreden. "En luister vooral niet naar mama. Al je versiertrucs werken als een trein. Vooràl op touristen."
Ik glimlachte en kwam weer overeind. "Bedankt bambino." zei ik. Angelica trok haar neus op. Ze haatte het als ik haar zo noemde. "Veel plezier" bromde ze nog.

Op weg naar het adres wat Julia me gegeven had deed ik één van de drie knoopjes toch maar weer vast. Twee knoopjes open was meer dan genoeg, Julia hoefde niet meteen mijn hele borstkas te zien. Toen ik bij het vakantiehuis aankwam was er iemand viool aan het spelen. Een vrolijk zomers deuntje dreef uit één van de open ramen naar buiten en ik begon meteen na te denken welke akkoorden ik er op de piano bij zou kunnen spelen. Ik wierp een korte blik op de voordeur en zag dat er geen deurbel was, zoals vaker het geval was bij dit soort vakantiehuisjes. Gelukkig stonden de ramen open. Ik haalde diep adem en zette mijn handen aan mijn mond. "Julia!" Geen reactie. Het vioolspel ging onverstoorbaar door. Ik zuchtte even. "Juliaaa!" riep ik nog eens, dit keer harder. Meteen hield het vioolspel op en kwam Julia het balkon op rennen. Ze zag er prachtig uit in een wit jurkje met haar krullen nog vochtig op haar schouders, en ze was kennelijk dus ook nog eens muzikaal. Wauw. Alsof ze nog niet aantrekkelijk genoeg was. Een stralende glimlach brak door op Julia's gezicht toen ze me zag en ik voelde een nerveuze kriebel in mijn buik. Zonder iets te zeggen verdween ze van het balkon en een paar seconden later stapte ze de voordeur uit. Met een theatraal gebaar hield ik de roos achter mijn rug en hield mijn vrije hand op naar Julia, die hem giechelend aanpakte. Zonder het oogcontact te verbreken bracht ik haar hand even naar mijn lippen en liet hem toen los om haar de roos de overhandigen. "Een mooie bloem voor een mooi meisje." zei ik met een knipoog. Julia schoot in de lach en drukte de roos tegen zich aan. "Wauw, die vooroordelen over Italianen kloppen dus echt!"
"In die waan laten we onze touristen." zei ik grinnikend. "Heb je trek in pizza?"
Julia's ogen werden groot. "Oh, je hebt geen idee." zei ze ernstig. Ik glimlachte. Volgens mij begon ik wel redelijk een idee te krijgen.

Ian

Nadat ik wakker was geworden en mijn zolder had verlaten, kwam ik de vrouw van de huisbaas tegen. Ze tikte me op mijn schouder "Ian, äta, middag... tillsammans?" Helaas sprak ik geen Zweeds en ik keek haar een beetje moeilijk aan. Langzaam herhaalde ik de woorden."iata mietag tillsamans?" Ik trok mijn wenkbrauwen op. Mevrouw Andersson keek me verward aan en dacht even diep na. "Eten?" Kwam er vervolgens met een dik accent uit. "Oh! U bedoelt avondeten? Ik had nog geen plannen." De vrouw schudde zuchtend haar hoofd, pakte me bij mijn arm vast en trok me mee het huis in. Toen ik binnenkwam rook het naar goed gebakken vlees en veel specerijen. Het water stond me meteen in de mond. Meneer Andersson keek op vanachter de krant die hij aan het lezen was. "Ah, daar is onze gast!" Gelukkig sprak hij wel fatsoenlijk Engels. "Mijn vrouw vond dat je er nogal magertjes bij liep en stond er op dat ze voor je wilde koken." Zei hij met een knipoog. Ik begon te lachen en knikte. "Dat waardeer ik zeker!". "Skjuta!" Klonk er een beetje nijdig vanuit de keuken. Meneer Andersson lachte "Kom op knul, anders wordt het eten koud." Hij klopte me op mijn schouder toen hij langs me heen liep. Snel liep ik achter hem aan. De tafel was al voor drie personen gedekt met een vrolijk bont servies. Niet goed wetend waar ik moest gaan zitten keek ik even vragend naar meneer Andersson. Hij wees een stoel voor me aan en dankbaar ging ik zitten. Ik kreeg een heerlijk avondmaal voorgeschoteld. Een volle groentesoep, een stuk heerlijk vlees en allemaal lekkere kleine bijgerechtjes. Het eindigde met een dessert dat bestond uit een hemelse chocolade taart en stukjes fruit. Toen alles op was liet ik een blije zucht los. "Heel erg bedankt! Tack...?" De vrouw des huizes keek me met glunderende ogen aan en begon blij in het Zweeds terug te praten. Ik besloot maar gewoon te knikken en te glimlachen. Ze klonk in ieder geval enthousiast. Na een tijdje onderbrak meneer Andersson haar. "Ian heeft vast nog plannen voor de avond, ga maar gauw!" Ik stond op en bedankte het echtpaar nog een keer voor het eten en ging daarna verder op pad. Ik had wel zin om even te genieten van de rust op dit eiland, dus ik besloot weer terug te gaan naar de steiger waar ik eerder vandaag ook al was geweest. Toen ik aan kwam lopen zag ik echter dat deze al bezet was. Een meisje van ongeveer mijn leeftijd met witblond haar lag op de steiger. Eventjes bleef ik twijfelend voor de steiger staan. "Als je lang zo blijft liggen kun je ziek worden" riep ik het meisje toe. Ik zag hoe ze geschrokken overeind ging zitten en haar voeten uit het water trok en moest lachen. "Je hoeft niet te schrikken, ik doe niets!" en ik stak onschuldig mijn armen in de lucht. Het meisje keek me nog een beetje wantrouwend aan. "Vind je het oké als ik erbij kom zetten? Dit is namelijk mijn favoriete plek op het eiland." Ineens realiseerde ik me dat ze misschien geen Engels kon. "Hmm.. jag, sitta, favorit?" Ik stak twee duimen omhoog in de hoop dat ze het begreep. Het meisje was even stil en begon daarna zachtjes te lachen achter haar hand. "Spreek maar gewoon Engels hoor" zei ze toen ze uitgelachen was. Ik wreef ongemakkelijk over de achterkant van mijn nek en hoopte hard dat mijn hoofd niet rood werd. "En ga gerust maar zitten." Opgelucht haalde ik adem en ging ik aan de steigerrand zitten. Ik stak mijn hand uit, "Ian is de naam" en glimlachte. "Ik ben Jytte" zei het meisje en ze schudde mijn hand.

Butterfly

Ik kon het nauwelijks geloven. Er woonde hier in Californië daadwerkelijk een schepsel wiens hersenen niet permanent waren aangetast door de altijd brandende zon. En dan te bedenken dan Chloe bestond uit hetzelfde genetisch materiaal als Cameron, van wie ik me nog altijd ten zeerste afvroeg of er zich onder dat blonde vogelnest van hem daadwerkelijk hersenen bevonden.

Chloe daarintegen was een verademing. Vriendelijk, attent, en zelfs met dat afschuwelijke Amerikaanse accent van haar kreeg ze het voor elkaar redelijk intelligent over te komen. Een hele prestatie. Hoewel ze een jaar jonger was dan ik, en een aantal jaar jonger dan de rest van het olijke gezelschap, kwam ze eigenlijk het meest volwassen en verantwoordelijk over. Het was dan ook Chloe die de mannen ervan wist te weerhouden na het eten meteen als ongeduldige jonge honden de zee in te laten plonzen. Daarnaast was het gewoon erg verfrissend om eens te kunnen praten met iemand anders dan Alice, die me bij iedere kans die ze kreeg een vuile blik toewierp, en Cameron, met wie iedere interactie me een vuile blik van Alice opleverde. Gelukkig had Alice na de lunch besloten dat haar huis nog niet genoeg UV-beschadiging had opgelopen en had ze ervoor gekozen op een handdoekje te gaan liggen braden in plaats van mee te gaan op onze wandeling. Hier had ik absoluut geen problemen mee. 

Maar een uur na de lunch was het dan echt tijd om te gaan doen waar we nou eigenlijk voor gekomen waren: surfen. De jongens renden terug naar het kleed waarop we onze spullen hadden gelegd en begonnen hun niet-zwemkleding uit te trekken. Met een zucht schopte ik mijn slippers uit en trok mijn shorts over mijn heupen. Het losse lichtblauwe hemdje dat ik over mijn bikini droeg, besloot ik aan te houden, om te voorkomen dat ik te erg zou verbranden (en misschien voelde ik me niet 100% op mijn gemak in mijn bikini voor deze in feite nog altijd wildvreemde jongens. Whatever). Toen ik opkeek van mijn surfplank viel ik een glimp op van Cameron die net bezig was zijn T-shirt over zijn hoofd te trekken. Mijn God, wat een lichaam. Echt volstrekt belachelijk, ik kon er niks anders van maken. Ik stond in mijn bikini op het strand in Californië in het gezelschap van een zongebruinde sufdude met een six-pack waar menig Abercrombie & Fitch model jaloers op zou zijn. Mijn leven was officieel een slechte Hollywoodfilm. Ik kende handenvol meisjes die een moord zouden doen om nu in mijn schoenen te staan, maar ik zou het strand en de surfdudes in een seconde inwisselen voor een hangmat in de schaduw en een goed boek. Cameron en Chloe's vriendje, degene met de generieke Amerikaanse naam (Jack? George?) holden enthousiast met hun surfplanken onder hun arm het water in, en met een mengeling van tegenzin en competitiedrang liep ik ze achterna. Ik was alle verhalen over witte haaien alweer bijna vergeten tot ik tot mijn middel in het water stond en iets langs mijn been voelde glibberen. "Geen haaien?" piepte ik, meer tegen mezelf dan iemand anders. Dat was natuurlijk belachelijk, als hier witte haaien zaten kwamen ze vast niet zo dicht bij de kust. Toch? George/Jack (James, zou ook nog kunnen) keek om zich heen alsof hij röntgen-ogen had en in één oogopslag al het leven in de oceaan kon inventariseren. "Geen haaien." zei hij sussend. Wat een geruststelling. Ik haalde diep adem en duwde mijn surfplank voor me uit, mijn situatie vervloekend. Maar ik wist dat ik niet meer terug kon. Ik was door mijn eigen grote mond in deze situatie terechtgekomen en nu zat er niks anders op dan de daad bij het woord te brengen. Ik moest en zou deze doorbakken spierbundels laten zien dat ik kon surfen. Het liefst beter dan hen. Ik knikte vastbesloten, zette nog een paar stappen en hees mezelf mijn surfplank op. "Ik zal eens laten zien hoe je moet surfen!" riep ik naar de jongens, die wat bezorgd mijn kant op keken. Een belachelijke, hagelwitte grijns brak door op het bruine gezicht van Cameron, en met een kinderlijk enthousiasme hees ook hij zijn bijna lachwekkend perfecte lichaam uit het water en klom op zijn surfplank. Ik rolde met mijn ogen. Wat een walgelijke verschijning.

Cameron

Na een lange rit met awkward stiltes en korte inhoudsloze gesprekken, maar voornamelijk awkward stiltes, kwamen we aan op de parkeerplaats in de buurt van Bolinas Bay. Ik zag het busje van George al staan. Chloe kwam naar mijn auto toe rennen en tikte op haar horloge. Ja ja, we waren laat, ik wist het. Vanuit de bestuurdersstoel draaide ik me om naar achter. Met mijn beste grijns keek ik Butterfly aan. "Ben je er klaar voor?" vroeg ik uitdagend. Alice' ogen leken vuur te schieten, maar dat negeerde ik bewust. Butterfly daarentegen keek me vastberaden aan. "Nou en of!" De felheid waarmee ze haar woorden uitsprak maakte me duidelijk dat er niet te sollen was met dit meisje. Ik greep een chocolade sigaret uit mijn tas en stapte vervolgens de auto uit. De zilte geur van de zee liet me ontspannen en ik rekte me uit. Er stond een redelijke wind wat voor goede golven zou zorgen. Ik liep naar het portier van Alice en opende de deur voor haar. Haar blik stond nog steeds op onweer. Ze slaakte een diepe zucht toen ze uit stapte. "Deze wind verpest mijn haar helemaal!" Ik ging er niet op in en liep naar mijn zusje. Chloe en George hadden al een laken op het zand gelegd en een mand vol met belegde broodjes en flessen water klaar staan. "Tast toe!" Riep mijn zusje blij. "Fly, kom er bij! Ik wist niet zeker of je vlees at, dus ik heb ook vegetarische broodjes gemaakt!" Butterfly stond nog bij mijn auto, alsof ze niet helemaal zeker was of ze wel met ons mee wilde eten, maar niemand kon de vriendelijkheid (zo denk ik er in ieder geval over) van mijn zusje negeren. Ze ging uiteindelijk zo ver mogelijk van Alice vandaan zitten, iets wat ik ook zou hebben gedaan als ik het kon. Helaas kleefde Alice aan me vast alsof haar leven er vanaf hing. Ik zuchtte zachtjes en nam een hap van mijn broodje.

Na het eten moesten we wachten met het water in gaan. Maagkrampen en gevaarlijk of zo, ik hield me er alleen aan als Chloe er bij was. We besloten een stukje langs de kust te lopen. Chloe probeerde Fly uit te horen over het leven in Londen en Britse jongens, ik vond het aardig van haar dat ze probeerde het Fly naar haar zin te maken hier. Alice was niet mee gegaan met het lopen. Ze bleef liever in de zon liggen. Er was niemand die daar een probleem me had gelukkig. Toen het uur eindelijk om was lagen George en ik als eerste met onze plank in het water. Butterfly volgde al snel maar haperde eventjes toen het water tot haar middel kwam. "Geen haaien?" George keek rond. "Geen haaien." Fly knikte en ging verder het water in. "Ik zal eens laten zien hoe je moet surfen!"