Butterfly

Het was laat in de middag toen ik mijn luxe hotelkamer verliet. Ik had lang uitgeslapen en mijn jetlag was nog  niet helemaal weg, maar het werd me te benauwd in het hotel. Mijn ouders lagen te bakken op het strand dus besloot ik maar eens de omgeving te gaan herkennen. Met tegenzin moest ik toegeven dat het hotel wel een mooie locatie heeft, nauwelijks honderd meter van het strand en de pier. Mijn blik gleed over de uitgestrekte blauwe horizon en de pier. Een perfect landschap in harmonieuze pasteltinten. Op één ding na. Midden in mijn bijna-volmaakte uitzicht, pontificaal op het begin van de pier stond een knalrode auto geparkeerd. Een dure, glimmende snelle auto. Zo'n patserbak. Het soort auto dat toebehoort aan het soort persoon dat meer om auto's geeft dan om zijn familie. Ik zuchtte en schudde mijn hoofd, om er ruw aan herinnerd te worden dat ik dat beter niet kon doen met mijn jetlag. Even duizelde het me. Misschien had ik ook nog niet genoeg gedronken vandaag. Het was behoorlijk warm. Even overwoog ik terug te gaan naar het hotel, maar toen viel mijn oog op een strandtent zo'n vijftig meter van de pier. 'Pink Laguna', spelden de roze neonletters op het neprieten dak. Ik grinnikte onnozel in mezelf. Pink Laguna. Dat klinkt als een stripclub. Achja. Het was beter dan terug lopen naar het hotel en mijn broer en zusje tegenkomen. Ik stak mijn handen in de zakken van mijn kaki driekwartsbroek en begon richting de strandtent te slenteren.

De binnenkant van het café zag er mooier uit dan de naam deed verwachten, en het ontbreken van een podium met danspaal stelde me enigszins gerust. Ik ging zitten aan een tafeltje bij een raam dat uitzicht bood op de pier en bekeek de kaart. Een brede grijns verspreidde zich over mijn gezicht bij de aanblik van de lange lijst aan cafeïnehoudende dranken. Een meisje van mijn leeftijd stond op van een tafeltje waar een groep jongens aan zat en liep mijn kant op. Ze droeg een strak zwart shirtje waar in zwierige roze letters 'Pink Laguna' op geprint stond. "Kan ik u helpen?" vroeg ze vriendelijk, en met een grijns bedacht ik me dat dit meisje zonder beding aangenomen zou worden bij een stripclub, met haar lange blonde haar dat op precies de juiste manier krulde en haar uitnodigende blauwe ogen. "Mag ik een frappé latte?" vroeg ik het meisje. "Dat mag!" zei ze opgewekt, terwijl ze mijn bestelling in een klein kladblokje krabbelde. Toen het meisje met haar kladblokje naar de keuken was verdwenen keek ik het café eens door. Het was nogal rustig, dus al snel gleed mijn blik naar het tafeltje waar de serveerster vandaan was gekomen; het enige tafeltje dat ook bezet was. Er zat een groep jongens van mijn ongeveer leeftijd, met allemaal dezelfde zongebruinde arrogantie. Ik haalde mijn neus op. Over één van de jongens hing een meisje heen wiens uiterlijk en kleding me nog even rond deed kijken of er echt geen danspaal aanwezig was. Het kind is waarschijnlijk één of twee jaar ouder dan mij, maar ze ziet eruit alsof ze regelrecht uit een Playboy is ontsnapt. Haar denim shorts waren zo kort dat ze net zo goed een onderbroek van spijkerstof had kunnen dragen. Haar shirtje had qua lengte meer weg van een veredelde sport-beha dan iets dat echt bedoeld is om als bovenkleding te dragen. Haar pornoblonde haar zat in een wulpse paardenstaart bovenop haar hoofd. Ik vocht tegen de impuls afkeurend met mijn hoofd te schudden. Het Playboymodel zat vastgekleefd aan het shirtloze bovenlichaam van het soort jongen dat Julia zou omschrijven met de term "Surfdude". Zandkleurig haar dat perfect in de war zat en de zongebruinde sixpack van iemand die zijn halve leven op een surfplank doorbrengt. Niet te geloven. Ik kende het stereotype van het soort mensen dat je in Californië tegenkwam, maar ik had nooit verwacht dat het zo accuraat was. Het leek wel alsof ik in een reclamecatalogus voor West Coast terecht was gekomen. De klap van het glas frappé latte dat de tafel raakte rukte me ruw los uit mijn gedachtenstroom. Snel wendde ik mijn blik af, maar het was te laat. De serveerster had al gezien waar ik naar keek. "Je mag er best bij komen zitten hoor." zei ze vriendelijk. Shit. Socializen met surfdudes en playboymodellen was wel het laatste waar ik mijn vakantie mee door wilde brengen. Mijn brein werkte krampachtig aan een beleefd excuus om haar aanbod af te slaan, toen ze haar hand opstak naar de tafel om de aandacht van de jongens te trekken. "Hé, dit meisje zit hier in haar uppie! Mag ze erbij komen zitten?" De halfnaakte surfdude die ik had zitten bestuderen scheurde zijn gezicht los uit de greep van zijn halfnaakte vriendinnetje en keek mijn kant op. "Ja hoor." zei hij; meer uitnodigend dan onverschillig. Één van de jongens stond al op om een extra stoel te pakken. Geweldig. Daar kwam ik mooi niet meer onderuit.