Feliciano

Ik lachte wat ongemakkelijk terwijl Julia zich in het zand liet zakken. Voorzichtig om haar niet weer aan te raken ging ik naast haar zitten. Julia trok haar knieën op en sloeg haar armen eromheen. Ik voelde me een beetje schuldig. Was het te opdringerig geweest om zomaar haar hand te pakken? De kus op haar hand aan het begin van de avond leek ze prima te vinden... Ik had het gevoel dat het etentje goed was gegaan, we hadden voor mijn idee gezellig gepraat en ik dacht dat er een klik was. Had ik dat dan helemaal verkeerd ingeschat? 

"Je had gelijk." zei Julia opeens. 

Ik schrok op uit mijn gedachten. "Waarin?"

"Dit uitzicht is echt heel mooi."

Julia's blik was gevestigd op de horizon. Het gouden licht van de ondergaande zin wierp een warme, rozige gloed op haar gezicht en de zeewind speelde met haar glanzende haren.

"Dat is het inderdaad." mompelde ik, zonder mijn blik van Julia af te keren.

Julia keerde haar gezicht naar me toe, en ik schrok ervan hoe dichtbij ze was, maar ik deinsde niet terug. Ik zag haar blik heen en weer gaan van mijn ene oog naar mijn andere. Was dat nou een blos op haar wangen, of was het de rode gloed van de avondzon? Een paar seconden keken we elkaar recht aan, (waarbij ik mijn uiterste best deed charmant te glimlachen, maar ik vreesde dat het eerder schaapachtig leek), totdat Julia's ogen voor een fractie van een seconde afzakte naar mijn lippen, waarna ze haastig haar blik afwendde en zich weer richtte op de horizon. Meteen voelde ik zelf het bloed naar mijn wangen stijgen. 

Wat van mijn stuk gebracht staarde ik naar de kaarsrechte horizonlijn. In een poging me te ontspannen ging ik iets meer achterover zitten, leunend op mijn handen met mijn benen gestrekt voor me uit. De zee was rustig; de golven kropen onverstoorbaar heen en weer over het natte zand. Het geluid gaf een bizar contrast met het razendsnelle kloppen van mijn hart. Jemig, ik leek wel een verliefde puber.
Plotseling, zonder enige waarschuwing legde Julia haar hand op de mijne. Mijn hart leek een paar slagen over te slaan, en meteen begreep ik Julia's reactie toen ik hetzelfde bij haar deed. Ik was me bewust van ieder zandkorreltje dat aan haar vingertoppen was blijven plakken. Nieuwsgierig wierp ik een snelle blik opzij. Julia's blik was nog altijd strak gevestigd op de horizon, maar haar wangen waren duidelijk rood.