Butterfly

Het was al erg genoeg dat ik nu bij deze oppervlakkige leeghoofden moest zitten, ik was ook nog ineens het centrum van alle aandacht. Het was alsof ze nog nooit een Brit hadden gezien. Terwijl de jongens vragen op me afvuurden over mijn accent, London, scones, the Beatles, fish 'n chips en andere Engelse dingen maakte het playboymodel af en toe een bitchy opmerking over mijn haar en mijn kleding. De jongen met het ontblote bovenlichaam zei nog het minst, waardoor ik hem automatisch het aardigst vond. Hij leek het gesprek niet echt te volgen, maar dat kon ik hem niet kwalijk nemen. Erg interessant was het niet. Het playboymodel, dat blijkbaar Alice heette, schudde afkeurend haar hoofd toen haar vriendje een sigaret uit zijn tas pakte. Dat verbaasde me. Ze leek me niet het type dat zich druk maakte om haar vriendje's gezelschap. Mr. Shirtless negeerde haar en stak de sigaret tussen zijn lippen. Ik keek even om me heen en vroeg me af of het wel was toegestaan om hier te roken, maar de jongen stak zijn sigaret niet aan. Toen ik wat beter keek zag ik dat het een chocoladesigaret was en ik moest mijn lach inhouden. Achja. Beter dan echte sigaretten. Misschien was het een surfers-ding. Echte sigaretten gingen natuurlijk steeds uit als je op een surfplank stond.
Toen het vragenvuur eindelijk voorbij was gaf de jongen naast me, die ook de meeste interesse had gehad in mijn Britse accesnt me een vette knipoog en riep. "Cameron! Cameron?" De shirtloze jongen schrok en keek gedesoriënteerd de groep rond. "Ja?" "Vind jij ook niet dat we de jongedame hier een rondleiding moeten geven? Zodat ze de wonderen en schoonheden van Californië kan zien?" vroeg de jongen, terwijl hij een hand op mijn schouder legde. Ik leunde wat opzij en schudde de hand subtiel van mijn schouder. De jongen leek het nauwelijks door te hebben. "Ja, goed idee!" zei Cameron, ineens enthousiast. "Als je zin hebt kun je morgen met ons mee. We gaan naar Bolina Beach." Ik wist even niet hoe ik moest reageren. Ik had eigenlijk niet zoveel interesse in het zien van de wonderen en schoonheden van Californië, en al helemaal niet als mijn welkomstcomité bestond uit een kudde gespierde testosteronmachines. "Maar Cammie," viel Alice in, met een arrogante blik op mij. "Bolina is hartstikke gevaarlijk." "Er zijn weer heel veel witte haaien gesignaleerd." bevestigde één van de andere surfdudes. En nog veel meer bruine kwallen, vulde ik in gedachten aan. Cameron leek niet onder de indruk. Hij wuifde de waarschuwing nonchalant weg en mompelde iets over in het verleden behaalde resultaten die volgens hem wel degelijk garantie boden voor de toekomst. "Dus, ga je mee, Fly?" vroeg hij. "Nee." zei ik, dankbaar voor het perfecte excuus dat Alice me gegeven had. Als ik gewoon zei dat ik bang was voor witte haaien moesten ze me wel met rust laten. "Het wordt heel leuk!" zei één van de andere jongens. "We kunnen je leren surfen."
Mij lèren surfen. Natuurlijk. Stelletje sexisten. Ik haalde diep adem en probeerde mijn minachting te verbergen. "Hoe kom je erbij dat je me dat nog zou moeten leren?" Even was de hele groep stil. "No shit." zei de jongen naast me (John. Of George ofzo. Iets generieks en Amerikaans). "Jij? Surfen? Heb je überhaupt golven in Engeland?" Ik haalde mijn schouders op. "Niet veel. Daarom doe ik vooral aan windsurfen. Maar in Cornwall kom je vooral in het najaar ook zonder zeil een heel eind. "Te gek!" zei Cameron. "Dan moet je zeker mee!" Ik schudde mijn hoofd. "Ik dacht het niet. Ik heb mijn uitrusting niet bij me, en bovendien staat opgegeten worden witte haaien niet echt op mijn lijstje met favoriete vakantie-activiteiten." De jongens begonnen allemaal door elkaar te praten met redenen waarom ik zeker mee moest. "Ik bescherm je wel voor de grote boze witte haaien." zei John/George (het zou ook nog Jack kunnen zijn.) En wie beschermt me tegen de bruine kwallen, vroeg ik me af. "Laat haar toch." zei Alice geïrriteerd. "Het is duidelijk dat ze niet echt kan surfen. Dat zei ze waarschijnlijk alleen maar om indruk te maken." "Wat?!" woedend keek ik Alice aan. Het secreet was weer bij Cameron op schoot gekropen en keek onverschillig naar haar roodgelakte nagels, alsof ze zich te goed voelde om me aan te kijken. Cameron keek wat benauwd van Alice naar mij en weer terug, maar ik negeerde hem. "Oké." zei ik met een ietwat hogere stem dan normaal. Ik moest hard mijn best doen om Alice niet aan te vliegen. "Wie heeft er een surfplank voor me te leen?" Meerdere jongens riepen op hetzelde moment "Ik!" "Mooi." zei ik zachtjes. "Dan zie ik jullie morgen Bolina Beach. Ik hoop dat je waterproof mascara hebt, Alice." En met die woorden stond ik op, graaide ene briefje van vijf dollar uit mijn portomonnee, klemde hem onder mijn glas, en beende de Pink Laguna uit.