Hoe verder we de witte stranden van Santa Cruz achter ons lieten, hoe meer spijt ik begon te krijgen van deze onderneming. Door mijn competitiedrag had ik mijn mond weer eens voorbij gepraat, en hier zat ik dan. Ik een vuurrode sportwagen op de achterbank geperst met een rasecht Californiaans Playboy-model en een Surfdude achter het stuur. Op weg een naar willekeurige baai om opgepeuzeld te worden door witte haaien. En dat allemaal omdat ik zo nodig aan een paar vreemden moest bewijzen dat ik kon surfen. Wat wist ik nu eigenlijk van Cameron? Hij kon wel een seriemoordenaar zijn. Of een pooier. Wellicht waren we helemaal niet op weg naar Bolinas, maar naar een bordeel, of een stripclub, waar hij me de prostitutie in zou dwingen, net als Alice. Of misschien zou ik de terugweg naar Santa Cruz doorbrengen in de achterbak van de bloedrode Camaro. In stukken gehakt en verpakt in vuilniszakken. Of misschien zou ik helemaal niet meer terugkomen. Het was allemaal mogelijk.
"Stop de auto!" riep ik zonder na te denken. Cameron keek verbaasd achterom. Alice zuchtte geïrriteerd. "Wat is er?" vroeg Cameron. "Ben je iets vergeten?" "Te laat!" riep Alice snel. Ze gaf me de meest arrogante blik die ik ooit iemand had zien maken en keek toen weer naar Cameron. "Je wilde niet teruggaan voor mijn zonnebrand, dus wat Bumblebee ook vergeten is, het is te laat." "Butterfly." zei ik, mijn irritatie verbergend. "En maak je geen zorgen, ik ben niks vergeten." "Whatever." zei Alice onverschillig. "Zo'n belachelijke naam onthoud ik dus echt niet." Jacob lachte naar me en rolde met zijn ogen. "Wat is er dan, Fly?" Ik aarzelde. Ineens klonk: 'Ik bedacht me net dat jullie misschien criminelen zijn en ik heb besloten dat ik beter niet met jullie mee kan gaan naar Bolinas.' niet erg overtuigend meer. Om nog maar te zwijgen over hoe vernederend het zou zijn. "Ik ehm... ben een beetje wagenziek." stamelde ik dus maar. Alice grinnikte venijnig. "Daar gaat je bekleding, Cammie." Inmiddels was Cameron een vluchtstrook opgereden (heb je die in Amerika? vast wel). En nu parkeerde hij de auto en keek bezorgd over zijn stoel naar achteren. Ik ontweek zijn blik en greep naar het portier. Binnen een paar seconden had ik me zeker tien meter van de auto verwijderd en stond ik besluiteloos op het asfalt van de vluchtstrook. Waar was ik in Godsnaam mee bezig? Er klonken voetstappen achter me en ik keek half om. Cameron was me gevolgd. "Gaat het wel?" vroeg hij serieus. Ik knikte met mijn beste nepglimlach. Cameron zuchtte. "Is het Alice? Want als je wilt dat ik er iets van zeg- " "Nee!" zei ik snel. "Het is niet Alice. Ik wordt gewoon altijd een beetje misselijk in vreemde auto's." Met name in vreemde auto's van vreemde mensen die potentiele serie-moordenaars zijn, dacht ik. Maar dat zei ik er maar niet bij. Cameron wreef wat ongemakkelijk over de achterkant van zijn nek. "Nou ehm... Ik hoor het wel wanneer je verder wilt gaan dan." mompelde hij, al half teruglopend naar de auto. Ik knikte en glimlachte. Waar maakte ik me ook druk om? Cameron leek best een aardige jongen. Een beetje vol van zichzelf misschien, maar niet op een psychopathische seriemoordenaar-meneer. "Take a walk on the wild side!" zou Julia nu hebben gezegd. Zij was een stuk avontuurlijker dan ik. Met een zucht realiseerde ik me dat ik de meiden miste. Julia, maar ook Jytte en Sunny. Ik plukte mijn mobiel uit de zak van mijn afgeknipte spijkerbroek en tikte snel een smsje.
Ik ben met twee wildvreemde surfdudes en hun wulpse mascotte op weg naar een baai waar het wemelt van de witte haaien. We gaan surfen. Dit is wat er gebeurt als je me met mijn ouders in een toeristische staat dropt zonder mijn trouwe vriendinnetjes om me op het rechte pad te houden. Ik mis jullie.
Ik zocht alledrie de namen op en drukte op verzenden. Toen mijn telefoon weer veilig in mijn broekzak zat liep ik terug naar de auto, haalde diep adem, en hees mezelf weer op de achterbank. Cameron keek me vragend aan. "Klaar om te gaan." zei ik, met een knikte. "Dat werd tijd." zuchtte Alice. Cameron grijnsde. "Oké dan!" riep Jacob enthousiast. "Bolinas Bay, here we come!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten