Butterfly

Dag 2

"Jemig Jytte, wat heb je hier allemaal inzitten? Bakstenen?" Hijgend zette ik de versleten leren koffer neer. Jytte keek om en hees haar gigantische rugzak hoger op haar schouders. "Voornamelijk kleding, maar ik heb er wat zwaargewichten in gestopt om het je moeilijker te maken." Sunny trok een meelevend gezicht. "Moet ik je zo even aflossen?" vroeg ze vriendelijk. "Of ik?" vroeg Julia met een benauwde blik op Sunny's piepkleine lichaampje, lenig balancerend op haar favoriete, zwarte hakken." Ik zuchtte. Dat hielp niet echt. Julia was dan een halve kop groter dan Sunny, haar taille zag eruit alsof je hem met twee vingers doormidden kon breken. "Nee, het lukt wel." mompelde ik. "Zo is dat!" riep Jytte opgewekt, terwijl ze me een klap op mijn schouder gaf. "Jij bent hier de atlete. Laat maar eens zien wat je in huis hebt!" Mijn ogen lichtten op. Jytte had me uitgedaagd. Ik speurde het terrein van de haven af. "Race tot dat paaltje. Jij met de rugzak, ik met de koffer." Jytte schoot in de lach. "Oh, je bent echt verschrikkelijk, Fly." Ik rechtte mijn rug. "Kom op Jytte. Jij draagt het armbandje, dus je bent hebt al een oneerlijke voorsprong." Jytte knikte. "Oké dan. Julia?" Julia ging voor ons staan terwijl we onze plaatsen innamen. Ze stak haar arm in de lucht en haalde diep adem. "Op uw plaatsen. Klaaaar.... Af!" Ze liet haar arm zakken en Jytte en ik sprintten ervandoor. Meteen voelde ik dat mijn rennen met zo'n zware koffer geen goed idee was, maar Jytte ging ook niet erg snel. Bovendien deed Jytte nauwelijks aan sport. Ik kon dit makkelijk winnen. Ten minste. Dat dacht ik. Het gewicht van de koffer remde me flink af, en tot mijn afschuw begon Jytte me in te halen. Drie seconden vóór mij tikte ze het paaltje aan, gooide haar rugzak af en liet zich op de grond vallen. "Je wordt langzaam, Fly." hijgde ze. Ik schudde mijn hoofd. "Jij had een rugzak. Ik moest de koffer met één hand vasthouden, dat is veel moeilijker." Jytte begon te lachen. "Dat wist je ook al aan het begin van de race." Julia en Sunny waren inmiddels ook bij het paaltje aangekomen. Sunny keek me bezorgd aan. "Gaat het wel?" Ik knikte. "Alleen een gekneusd ego, da's alles." Julia lachte. "Zo te zien brengt het armbandje nu al geluk." Jytte sloeg haar armen over elkaar. "Hoe kom je erbij? Ik ben gewoon sneller!" Sunny wierp een blik op het schermpje van haar mobiel. "Dat is maar goed ook, want je boot vertrekt over tien minuten." Jytte knikte. "Dan mogen we wel opschieten." In een rap tempo liepen we naar de kade, waar grote veerboot lag te wachten. Julia slaakte een zucht bij het zien van een grote voertuig. "Dus een paar uur daarop, en dan nog een busreis van zes uur... De meeste mensen zouden gewoon het vliegtuig nemen." Jytte huiverde. "Nee bedankt. Ik ben in een vorig leven verongelukt in een vliegtuig-crash." Ik schudde mijn hoofd. "Nee, ik denk dat je één van die voetballers was, die met hun team neerstortte in de bergen en elkaar op moesten eten." Sunny trok haar wenkbrauwen op. "Dat was toch een rugbyteam?" Jytte lachte. "Geen idee. Ik ga jullie missen, mensen." Julia slikte. "Wij jou ook." "Dag Jytte!" riep Sunny, terwijl ze op haar tenen ging staan om Jytte te omhelzen. Jytte omhelsde haar stevig, zodat haar voeten van de grond kwamen. "Pas goed op jezelf, kleintje." zei ze zachtjes. Sunny knikte. "Jij ook." Ze liet Jytte los en veegde iets uit haar ooghoek. Daarna was het Julia's beurt. "Niet in een fjord vallen hè?" Jytte grinnikte. "Ik zal het proberen." Ze sloeg haar armen om Julia heen en de kraaltjes van haar armbandje rinkelden aan haar pols. "Veel plezier in Italië. En neem Pizza voor me mee." Julia giechelde. "Natuurlijk. En Schepijs en pasta en tiramisu." Jytte liet haar los en keek haar even aan. "That's my girl." "Èn cappuccino." zei ik nadrukkelijk. "Natuurlijk Fly." zei Jytte zachtjes. Ik voelde haar dunne armen om mijn hals. "Laat je wat heel van Californië? Niet teveel surfdudes verslinden hè?" Ik schoot in de lach. "Natuurlijk wel! Ik doe toch niet anders." Er klonk een hoorn op het schip, een signaal dat het bijna ging vertrekken. "Ik moet echt weg!" zei Jytte beteuterd. "Ik hou van jullie!" We riepen alledrie iets soortgelijks terug, en daarna zagen we alleen nog de gigantische rugzak met Jytte's lange benen eronderuit. En weg was ze.