Feliciano

De gladde pianotoetsen voelden koel aan onder mijn vingers. Het was erg warm vandaag. Ik luisterde hoe de akkoorden van Comptine d'Un Autre Été: L'Après Midi de kamer vulden. Mijn vingers vlogen over de toetsen en mij spel verliep soepel. Totdat Angelica's stemgeluid het stuk verstoorde. "Feli!" riep ze over mijn pianospel heen. Ik stopte meteen met spelen en keek over mijn schouder. "Je moet niet zo hard spelen!" zei Angelica verontwaardigd. Ik keek gemaakt beteuterd. "Hoezo, vind je het niet mooi?" Angelica zuchtte. "Natuurlijk wel, maar je hoort de bel van Tregua niet meer als je zo hard speelt." Ik vloog overeind en struikelde bijna over de pianokruk. De ijssalon. Dat was ik bijna vergeten. "Ging de bel net dan?" vroeg ik beschaamd. Angelica knikte. "Al een paar minuten geleden." Ik rende struikelend de trap af naar beneden. Snel stak ik mijn blote voeten in een paar leren teenslippers en liep de ijssalon binnen. Angelica had gelijk. Aan de andere kant van de salon stond een blond meisje die er blijkbaar al even stond. Ze keek ingespannen naar de verschillende smaken schepijs in de vriezer. Ik twijfelde even hoe ik haar aan zou spreken. Ze was blond, en het was zomervakantie, dus ze was waarschijnlijk een toerist. Maar misschien ook wel zo'n toerist die Italiaans had geleerd. Ik besloot toch maar voor Engels te gaan. "Het spijt me dat ik je zo lang liet wachten." zei ik verontschuldigend. "Spreek je Italiaans?" Het meisje keek op, en nu pas viel het me op hoe mooi ze was. Haar blonde haren kulden sierlijk over haar schouders en haar lichtbruine ogen keken me verrast aan. Kleine sproetjes sierden haar neus en wangen. "Niet echt. Een paar woordjes." zei ze met een lachje. "Maar jij spreekt Engels!" Ik glimlachte. "Ik studeer Engels in Milaan, maar in de zomer hebben ze me hier nodig. Mijn moeder verstat die touristas niet goed." Het laatste zei ik met een extra aangedikte Italiaanse uitspraak, in een hogere stem, met de handgebaren die mijn moeder erbij gemaakt zou hebben. Het meisje schoot in de lach, en het gaf me een vreemd gevoel van voldoening. "En, heb je al een keuze kunnen maken?" Het meisje keek weer naar de vriezer vol ijs. "Het zijn zo veel smaken!" zei ze dramatisch. "Moeilijk hoor." grinnikte en leunde nonchalant tegen de muur. "Neem de tijd, ik sta hier nog wel even." Het meisje keek nog even naar de verschillende smaken ijs en knikte toen. "Ik wil graag 'cookies' en 'tiramisu'." zei ze vastbesloten. Ik pakte een ijslepel uit één van de bakken. "Weet je het heel zeker?" vroeg ik plagerig. Het meisje knikte, en ik schepte van beide smaken extra grote bolletjes op een hoorntje. "Dat is dan één euro zestig." zei ik zakelijk terwijl ik het hoorntje in de standaard op de toonbank zette. Het meisje begon snel in haar portomonnee te graaien en viste er een aantal muntjes uit. "Geen Europeaan?" vroeg ik toen ze een muntje van twee euro op de toonbank legde. "Engels." antwoordde ze. "Hoezo?" Ik grijnsde terwijk ik wat wisselgeld uit de kassa haalde. "Je bent de euro duidelijk niet gewend. Het meisje glimlachte ook en nam haar ijsje aan. "Tot ziens?" zei ik hoopvol. Het meisje keek naar het hoorntje in haar hand. "Dat hangt van het ijsje af natuurlijk." zei ze terwijl ze de romige substantie kritisch inspecteerde. "Oh gelukkig." zei ik lachend. "Dan hoef ik me in ieder geval geen zorgen te maken." Ik leunde over de toonbank heen en stak mijn hand uit. "Feliciano." Het meisje keek verbaasd naar mijn hand. "Huh? Waarmee?" Ik schoot in de lach. "Dat is mijn naam. Heb jij ook een naam." Nu nam het meisje mijn hand aan. "Julia." zei ze zachtjes. Haar wangen leken een rode blos te krijgen. "Julia." herhaalde ik langzaam. "Als de geliefde van Romeo." Julia trok een wenkbrauw op. "Dat was toch Juliet?" Ik haalde mijn schouders op. "In het Engels wel, in het Italiaans is het Giulietta, maar in sommige talen is het Julia." Julia leek niet zo goed te weten wat ze met deze informatie moest. "Geniet van je ijsje." zei ik dus maar. Julia knikte en liep al etend de winkel uit.