Lyle

Ik was nu drie dagen in London en had de meeste landmarks wel gehad. De stad was fantastisch, en ik had nog lang niet alles gezien, laat staan gefilmd, maar vandaag had ik behoefde aan groen. Ik slenterde door Hyde Park en maakte af en toe wat sfeerbeelden. De mensen in Edinburgh deden al snel moeilijk als ze iemand met een camera zagen, maar hier in London leek het niet zo'n probleem te zijn. Toch had ik voor de zekerheid een niet al te opvallende handycam meegenomen, die ik dicht bij mijn lichaam hield. Ik filmde hoe een zwerm vogels opvloog voor een paar kinderen die blijkbaar tikkertje speelde, en hoe een dikke man een pauze nam op één van de vele gedoneerde parkbankjes. Zijn wijde T-shirt was doorweekt van het zweet en  zijn sportschoenen zaten onder het stof. Hij had een zweetbandje om zijn hoofd, waar zijn haar sprieterig bovenuit stak. Het was een komisch gezicht. Ik grinnikte in mezelf. Gale had hier ook dubbel om gelegen... Het was een zonnige dag en het park was redelijk druk, maar niet zo druk dat het vervelend werd. Net druk genoeg om perfecte opnames te maken. Ik overwoog net om langzamerhand terug te lopen richting de Bed & Breakfast waar ik sliep toen mijn oog op misschien wel het beste filmmateriaal van de dag viel. Een Aziatisch meisje werd gewelddadig vooruit getrokken door een eigenwijze zwarte labrador. Een kleine Chihuahua trippelde er driftig achteraan. Ik probeerde een grijns te onderdrukken en klapte het schermpje van mijn camera weer open. Ik filmde haar een paar seconden en zoomde toen in op haar gezicht. Ze keek een beetje moeilijk terwijl ze aan de lijn van het grote zwarte mormel sjorde en haar donkere haren waaiden voor haar gezicht. Ik keek tevreden naar mijn camera toen ze de pluk haar achter haar oor veegde en achterom keek, alsof ze hulp verwachtte. Wat een prachtshot, veel beter dan wat ik verwacht had. En net op dat moment keek ze ineens in de camera. Haar ogen verwijdden zich en ze wendde snel haar blik weer af. Snel klapte ik het schermpje in. Het meisje keek schichtig mijn kant op en begon snel de andere kant op te lopen. Ik rende naar haar toe. "Wacht! Dit is niet wat je denkt!" riep ik, en ik wees naar mijn camera. Ze bleef even staan. "Wat is het dan wel?" vroeg ze zonder zich om te draaien. Ik keek naar haar de achterkant van haar schoenen. "Ik ehm... Ik was je aan het filmen." "Hmm... Dat is eigenlijk precies wat ik dacht." zei het meisje en ze wilde weer verderlopen. "Nee wacht!" zei ik snel. "Ik bedoel... Ik filmde niet... jou. Ofnouja. Niet alleen jou. Ik filmde iedereen. Nou, niet iedereen. Sommige mensen, dieren, grappige situaties..." Ik kwam niet goed uit mijn woorden en toen het meisje om keek wist ik dat ik het alleen maar erger maakte. "Het spijt me." zei ik zachtjes. "Ik filmde je eerst omdat je moeite had met je honden en het was... grappig. Aandoenlijk. Maar dat was het niet. Ik vond je gewoon... Fascinerend?" Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Als ik om te beginnen al niet als een creep was overgekomen, dan kwam ik dat nu wel. Het meisje gebaarde met haar hoofd naar de camera. "Wat ben je met die beelden van plan?" Ik keek haar even verrast aan. "Niks! Ehm... Ik bedoel. Ik wilde een filmpje maken over... Een soort documentaire... of een videodagboek... Of iets ertussenin. Over London. Maar niet over de Big Ben of de Tower Bridge... Over de gewone mensen in London en... Ik weet niet. Maar ik verwijder het wel. Kijk." Ik klapte het schermpje dicht en drukte op het prullenbak-knopje. 'Are you sure you want to delete this file?' stond er op het schermpje. "Wacht." zei het meisje zachtjes. "Mag ik het zien?" Opnieuw keek ik haar verbijsterd aan. Dit was totaal niet de reactie die ik verwacht had. "Ehm... Ja hoor." zei ik langzaam, en ik drukte op afspelen. In plaats van alleen het fragment met haar erin speelde de camera per ongeluk alles af, en het meisje keek geboeid naar de opvliegende vogels. Ze moest zachtjes giechelen om de dikke man, en ik voorzag alle video's van commentaar als "Dat knip ik er nog uit." en "Hier komt een voice-over." tot het meisje zelf in beeld kwam. Ik staarde alleen maar zwijgend naar haar dunne benen die zich schrap zetten om het tempo van haar hond te verminderen, en de pluk haar voor haar gezicht. De lange vingers die het haar achter haar oor veegden, en haar geschrokken blik, recht in de camera. "Doe je dit voor school?" vroeg ze alleen maar toen ze alles had gezien. Ik schudde mijn hoofd. "Nee... Ik vind het gewoon leuk." Het meisje knikte. "Het is best cool." zei ze toen. "Dank je!" riep ik blij, en ik wreef met een hand langs de achterkant van mijn nek. "Het is nog maar ruw materiaal en er moet nog van alles mee gebeuren en als het klaar is dan..." Ineens besefte dat ik van plan was geweest het clipje van net -het beste clipje van vandaag-  te verwijderen. "Ehm... Moet ik het nog verwijderen?" vroeg ik toen. Het meisje aarzelde even. "Nee..." zei ze toen. "Als je het maar niet op internet zet ofzo." "Zal ik niet doen!" riep ik meteen! "Dat doe ik bijna nooit! Dankjewel! Echt dankjewel. Dat waren mijn beste shots van vandaag en..." Ik greep haar hand en schudde hem enthousiast heen en weer. "Ik ben trouwens Lyle." "Eh... Hyun Sun." zei het meisje wat verbouwereerd. Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Gezondheid?" Het meisje moest lachen. "Hyun Sun. Dat is mijn naam." zei ze lachend. Ik knikte langzaam. "Oké... Ehm... Is Jun dan je voornaam en Sun je achternaam? Of andersom? Want in Japan is het andersom toch?" Hyun Sun lachte opnieuw. "Hyun Sun is mijn voornaam, maar zeg anders maar Sunny." Ik grinnikte opgelucht. Dat was een stuk makkelijker. "Sunny." herhaalde ik. "Dat is een blije, zonnige naam!"