Ian

Nadat ik wakker was geworden en mijn zolder had verlaten, kwam ik de vrouw van de huisbaas tegen. Ze tikte me op mijn schouder "Ian, äta, middag... tillsammans?" Helaas sprak ik geen Zweeds en ik keek haar een beetje moeilijk aan. Langzaam herhaalde ik de woorden."iata mietag tillsamans?" Ik trok mijn wenkbrauwen op. Mevrouw Andersson keek me verward aan en dacht even diep na. "Eten?" Kwam er vervolgens met een dik accent uit. "Oh! U bedoelt avondeten? Ik had nog geen plannen." De vrouw schudde zuchtend haar hoofd, pakte me bij mijn arm vast en trok me mee het huis in. Toen ik binnenkwam rook het naar goed gebakken vlees en veel specerijen. Het water stond me meteen in de mond. Meneer Andersson keek op vanachter de krant die hij aan het lezen was. "Ah, daar is onze gast!" Gelukkig sprak hij wel fatsoenlijk Engels. "Mijn vrouw vond dat je er nogal magertjes bij liep en stond er op dat ze voor je wilde koken." Zei hij met een knipoog. Ik begon te lachen en knikte. "Dat waardeer ik zeker!". "Skjuta!" Klonk er een beetje nijdig vanuit de keuken. Meneer Andersson lachte "Kom op knul, anders wordt het eten koud." Hij klopte me op mijn schouder toen hij langs me heen liep. Snel liep ik achter hem aan. De tafel was al voor drie personen gedekt met een vrolijk bont servies. Niet goed wetend waar ik moest gaan zitten keek ik even vragend naar meneer Andersson. Hij wees een stoel voor me aan en dankbaar ging ik zitten. Ik kreeg een heerlijk avondmaal voorgeschoteld. Een volle groentesoep, een stuk heerlijk vlees en allemaal lekkere kleine bijgerechtjes. Het eindigde met een dessert dat bestond uit een hemelse chocolade taart en stukjes fruit. Toen alles op was liet ik een blije zucht los. "Heel erg bedankt! Tack...?" De vrouw des huizes keek me met glunderende ogen aan en begon blij in het Zweeds terug te praten. Ik besloot maar gewoon te knikken en te glimlachen. Ze klonk in ieder geval enthousiast. Na een tijdje onderbrak meneer Andersson haar. "Ian heeft vast nog plannen voor de avond, ga maar gauw!" Ik stond op en bedankte het echtpaar nog een keer voor het eten en ging daarna verder op pad. Ik had wel zin om even te genieten van de rust op dit eiland, dus ik besloot weer terug te gaan naar de steiger waar ik eerder vandaag ook al was geweest. Toen ik aan kwam lopen zag ik echter dat deze al bezet was. Een meisje van ongeveer mijn leeftijd met witblond haar lag op de steiger. Eventjes bleef ik twijfelend voor de steiger staan. "Als je lang zo blijft liggen kun je ziek worden" riep ik het meisje toe. Ik zag hoe ze geschrokken overeind ging zitten en haar voeten uit het water trok en moest lachen. "Je hoeft niet te schrikken, ik doe niets!" en ik stak onschuldig mijn armen in de lucht. Het meisje keek me nog een beetje wantrouwend aan. "Vind je het oké als ik erbij kom zetten? Dit is namelijk mijn favoriete plek op het eiland." Ineens realiseerde ik me dat ze misschien geen Engels kon. "Hmm.. jag, sitta, favorit?" Ik stak twee duimen omhoog in de hoop dat ze het begreep. Het meisje was even stil en begon daarna zachtjes te lachen achter haar hand. "Spreek maar gewoon Engels hoor" zei ze toen ze uitgelachen was. Ik wreef ongemakkelijk over de achterkant van mijn nek en hoopte hard dat mijn hoofd niet rood werd. "En ga gerust maar zitten." Opgelucht haalde ik adem en ging ik aan de steigerrand zitten. Ik stak mijn hand uit, "Ian is de naam" en glimlachte. "Ik ben Jytte" zei het meisje en ze schudde mijn hand.