Feliciano

Na mijn dienst in Tregua nam ik een snelle douche en verwisselde mijn met ijsvlekken besmeurde T-shirt voor een schoon wit bloesje. Toen ik door de woonkamer liep zag ik een vaas vol rode rozen op tafel staan. Perfect. Ik zocht de mooiste roos uit, greep mijn schoudertas en wilde net naar buiten gaan toen mijn moeder de kamer binnenkwam, met Angelica op haar hielen.
"En waar denk jij heen te gaan?" riep mijn moeder achterdochtig.
Ik draaide me op met een glimlach. "Gugliemo. Maar er staat voor jou en Angelica nog risotto in de koelkast."
Mijn moeder bekeek me van top tot teen en kneep haar ogen tot spleetjes. "En sinds wanneer breng jij rozen voor Gugliemo mee?"
Ik grinnikte een beetje beschaamd. "De roos is niet voor hem." gaf ik toe. "Ik ga dineren met een Engelse schoonheid?"
"Feli heeft een date!" gilde Angelica.
"Aaaaah, een meisje?" riep mijn moeder verrukt, en in twee grote stappen stond ze voor mijn neus. "Ah, maar zo kun je toch niet voor een dame verschijnen Feliciano!" mompelde ze kritisch terwijl ze mijn nog vochtige haren achteroverstreek en bovenste knoopjes van mijn bloes dichtknoopte. "Altijd toch weer die blote borst!" mopperde ze streng. "Waarom denk je dat een bloed zoveel knoopjes heeft hè? Die zitten er niet voor de sier. Als je gelijk je hele borst laat zien jaag je die meisjes alleen maar weg." Ik rolde met mijn ogen maar liet mijn moeder haar gang gaan. Toen ze me had omgetoverd in perfecte schoonzoon materiaal zette ze een stap achteruit om het eindresultaat te bewonderen.
"Aaaah. Veel beter." zei ze tevreden. "Nou, denk aan je manieren, wees een heer, schrik haar niet af met je eeuwige geflirt. En veel plezier." Ze grijnsde breed, drukte een kus op mijn voorhoofd en verdween weer naar de achtertuin. Angelica bleef staan en bestudeerde me kritisch.
"Ik wil ook pizza." zei ze verontwaardigd.
"Volgende keer." zei ik. "Of wil je graag mee?"
Angelica trok een gezicht. "Ew nee, straks gaan jullie zoenen."
Ik schoot in de lach. "Ik denk niet dat het zover gaat komen. Ik ken haar nog maar net."
Angelica knikte langzaam en bestudeerde me even kritisch als mijn moeder had gedaan.
"Kom eens hier." commandeerde ze. Ik liep gehoorzaam naar haar toe en ze gebaarde dat ik door mijn knieën moest gaan. Ik leunde voorover en grijnsde terwijl Angelica mijn zorgvuldig achterover gestreken haar weer naar voren trok en met haar vingers in de war maken. Daarna trok ze de bovenste drie knoopjes van mijn bloes weer open, en trok wat aan de kraag, zodat een deel van mijn borstkas ontbloot was. "Veel beter." zei ze tevreden. "En luister vooral niet naar mama. Al je versiertrucs werken als een trein. Vooràl op touristen."
Ik glimlachte en kwam weer overeind. "Bedankt bambino." zei ik. Angelica trok haar neus op. Ze haatte het als ik haar zo noemde. "Veel plezier" bromde ze nog.

Op weg naar het adres wat Julia me gegeven had deed ik één van de drie knoopjes toch maar weer vast. Twee knoopjes open was meer dan genoeg, Julia hoefde niet meteen mijn hele borstkas te zien. Toen ik bij het vakantiehuis aankwam was er iemand viool aan het spelen. Een vrolijk zomers deuntje dreef uit één van de open ramen naar buiten en ik begon meteen na te denken welke akkoorden ik er op de piano bij zou kunnen spelen. Ik wierp een korte blik op de voordeur en zag dat er geen deurbel was, zoals vaker het geval was bij dit soort vakantiehuisjes. Gelukkig stonden de ramen open. Ik haalde diep adem en zette mijn handen aan mijn mond. "Julia!" Geen reactie. Het vioolspel ging onverstoorbaar door. Ik zuchtte even. "Juliaaa!" riep ik nog eens, dit keer harder. Meteen hield het vioolspel op en kwam Julia het balkon op rennen. Ze zag er prachtig uit in een wit jurkje met haar krullen nog vochtig op haar schouders, en ze was kennelijk dus ook nog eens muzikaal. Wauw. Alsof ze nog niet aantrekkelijk genoeg was. Een stralende glimlach brak door op Julia's gezicht toen ze me zag en ik voelde een nerveuze kriebel in mijn buik. Zonder iets te zeggen verdween ze van het balkon en een paar seconden later stapte ze de voordeur uit. Met een theatraal gebaar hield ik de roos achter mijn rug en hield mijn vrije hand op naar Julia, die hem giechelend aanpakte. Zonder het oogcontact te verbreken bracht ik haar hand even naar mijn lippen en liet hem toen los om haar de roos de overhandigen. "Een mooie bloem voor een mooi meisje." zei ik met een knipoog. Julia schoot in de lach en drukte de roos tegen zich aan. "Wauw, die vooroordelen over Italianen kloppen dus echt!"
"In die waan laten we onze touristen." zei ik grinnikend. "Heb je trek in pizza?"
Julia's ogen werden groot. "Oh, je hebt geen idee." zei ze ernstig. Ik glimlachte. Volgens mij begon ik wel redelijk een idee te krijgen.