Julia

Terwijl we naar de pizzeria liepen wreef ik zachtjes over mijn hand op de plek die eerder was aangeraakt door Feliciano's lippen. Elke keer als ik er aan dacht werd mijn lichaam overspoeld door een golf van kriebelende gevoelens. De grote grijns die op mijn gezicht stond was onmogelijk om te verbergen. We liepen ongeveer tien minuten en eindigde voor een klein en oud gebouw dat bijna helemaal verscholen ging achter twee grote, zo te zien al een ruime tijd niet meer gesnoeide, rozenstruiken. Het uithangbordje dat hard aan vervanging toe was, was nog net te zien. De goudverf van de sierlijke letters van 'Gugliemo' waren af aan het bladderen, maar de pizza geur die naar buiten kwam drijven rook goddelijk. Sterker nog, ik had nog nooit zoiets lekkers geroken! Nee, dat was een leugen. Feliciano rook het lekkerst! Oh, wat dacht ik nou weer? Ik voelde mijn wangen rood gloeien. "Dit is het dan." Feliciano gebaarde triomfantelijk naar het kleine gebouw. Zijn glimlach liet mijn hart nog sneller kloppen. Hij pakte mijn hand vast en leed me voor naar binnen. Toen we door de deuren liepen rinkelde er ergens een belletje. Rustig probeerde ik het interieur in me op te nemen, maar het was zo overweldigend druk dat het nogal veel moeite kostte. Er hingen foeilelijke groene gordijnen met een paarse bolletjes print. Al lampen waren voorzien van een kap die zo uit mijn oma's huis zouden kunnen zijn gehaald. Aan iedere tafel stonden verschillende soorten stoelen en de muren waren volgehangen met de raarste verzameling kattenschilderijen die ik ooit gezien had. Toch hing er op een of andere manier wel een huiselijke en gezellige sfeer. Het was niet heel erg druk. Links achter in de hoek zat een gezin van vier, allemaal met een indrukwekkende pizza voor hun neus. Voor bij het raam zat nog een volwassen stel met grote borden pasta. Er klonken haastige voetstappen en een wat stevigere man in een wit koks pak verscheen voor ons. "Feliciano!" De man opende blij zijn armen alsof hij Feliciano ging omhelzen. "Gugliemo, ik wil graag de beste tafel die je te bieden hebt!" De manier waarop Feliciano 'Gugliemo' uitsprak klonk zo mooi! De kok die dus Gugliemo heette keek eventjes verrast naar ons beide en glimlachte toen nog breder. "Een momentje alstublieft" Zei hij zangerig en vervolgens riep hij iets Italiaans de keuken in. "Fabiola, leidt onze gasten alsjeblieft naar tafel 16." Beval Gugliemo toen er een vriendelijk uitziend meisje uit de keuken stapte. "Certo" reageerde het meisje. Ik vermoedde dat het iets als 'natuurlijk' betekende. Met een lieve glimlach liep Fabiola ons voor. Tafel 16 was een tafel in een afgelegen hoekje van het restaurant. Door een raam dat deels ingelegd was met glas in lood konden we naar de zee kijken. Terwijl we gingen zitten rende Fabiola haastig heen en weer om de kaarsen op tafel aan te steken en ons te voorzien van een menukaart. Ook stond er al een set wijnglazen klaar. Feliciano keek me vragend aan "Drink je?". Door de zenuwen moest ik een beetje lachen. "Was je van plan me dronken te voeren? Helaas, maar ik mag wettelijk nog geen alcohol drinken." Plaagde ik hem een beetje. Feliciano trok een beetje verrast zijn wenkbrauwen op. "Ik weet dat het onbeleefd is om de leeftijd van een mooie dame te vragen, maar je maakt me wel een beetje nieuwsgierig nu." "Ik ben 17" antwoordde ik met een lichte zucht. Feliciano stond op het punt om iets te zeggen toen Gugliemo aan kwam lopen. Hij had een dunne vaas gevuld met water in zijn handen. Met nog altijd dezelfde brede glimlach als toen we binnenkwamen zette hij deze op onze tafel. "Voor de roos die de jongedame in haar handen heeft" Hij stak zijn handen naar me uit met het gebaar om de roos aan te nemen. "Dankuwel" mompelde ik een beetje verlegen terwijl ik de roos aangaf. "Heeft u al besloten wat u wilt bestellen?" vroeg Gugliemo. "Persoonlijk raad ik de minestrone soep van vandaag aan. Fabiola's geheime recept!" zei hij met een knipoog. "Bedankt voor de aanrader Gugliemo, maar wij zijn hier vandaag met een missie. De dame tegenover mij houdt namelijk heel veel van pizza, dat overdrijf ik niet." Feliciano keek me met een speelse grijns aan. Gugliemo klapte opgewekt in zijn handen. "Dan weet ik de perfecte pizza voor u!" riep hij opgewekt. Gulzig nam hij de menukaarten in en rende hij terug de keuken in. Een beetje verbaasd keek ik hem na. Dus de mensen in Italië kiezen niet zelf hun gerecht uit?